De weg was een tunnel wervelend licht, gewikkeld in duister. Jij stuurde. Geen van ons beiden wist uiteraard de weg en ook je GPS kende dit gebied niet. De dobbelstenen bobbelden op en neer aan de spiegel waarin jouw ogen mij weigerden aan te kijken.
Twee strakke blikken vooruit. Er waren woorden gevallen en die rolden nog luidruchtig na op de vloer. Er lag ook ergens een lege fles drank mee te rollen. Voor mij hoefde het al niet meer. Rechtsomkeerts was ook prima. Maar mijn zwijgen werd medeplichtig aan het doorrijden van de auto. Tengere takjes zwiepten langs de ruit en er was overal zand, zand.
Met een bonk landde er iets op ons dak. Een plots en hard geluid, maar we schrokken niet. Allebei wisten we dat het eraan kwam. Twee stille zuchten, mild opgelucht. Het was er. Nu was alles nog maar een kwestie van tijd. Koud viel het alvast zeker niet op ons dak.
Nagels schraapten over de lak en kerfden zich schreeuwerig in het metaal. We maakten ons niet ongerust. Ja, het zou het dak openrukken. Ja, het zou ons beiden te pakken hebben voor we bij de hoeve konden arriveren. En ja, we zouden dit niet overleven. De nagels scheurden door de bekleding. Je was er nog zo trots op geweest, die bekleding. Dat maakte je oh zo kostbare auto helemaal af. En daar ging het. De monsterlijke klauwen kliefden door het dak en begonnen kartelige lijnen te rijten.
Maar alles liever dan een lang weekend op een vervallen boerderij in afwachting van wat je weet dat voorbij is.
Dit ZKV verscheen in
“Prozacstad 2: Het houdt niet op”
Tien jaar na het eerste deel van Prozacstad, dat niet speciaal supergoed verkocht en geen rimpels veroorzaakte, vond René van Densen het ineens nodig om een vervolg te publiceren, en er zelfs twee keer zoveel verhalen in te steken. Niemand vroeg daarom, het kwam er toch. Nieuwe avonturen met de Opperpater en andere kleurrijke karakters in het stadje Prozacstad dat eerder een way of life is (alhoewel) dan een fysieke plaats.
