Het huis staat vol met verhuisdozen. Ze zijn leeg. De dozen die beneden staan, tenminste. Als ik een verhuisdoos vul, zet ik ‘m boven uit het zicht. Op de andere dozen die al vol zijn. Ik wil de volle dozen niet zien. Als er volle verhuisdozen staan, is het écht. Dan ga ik hier écht weg. Aangezien ik nog geen 100% zeker plan heb waarhéén ik ga verhuizen, wil ik me er niet onnodig druk over lopen maken.
Ondertussen reageer ik op beschikbare woningen. Dat gaat tegenwoordig makkelijker dan toen ik in deze stad kwam wonen. Internet was toen niet echt vanzelfsprekend. En e-mail. Maar zolang ik niets zeker weet, focus ik op andere dingen die eraan komen. De volgende werkdag. Nieuwjaar. Boodschappen. Of de kliko aan straat moet. Alles behalve volle verhuisdozen die geen bestemming hebben.
Het gaat goedkomen. Ik vertrouw erop. Althans, ik doe mijn best erop te vertrouwen. Uiteraard ben ik nerveus. Over een week of drie word ik uit dit huis gegooid. Krappe deadline. Maar als ik vertrouw op de flow, komt het goed. De flow heeft me ook net voor de deadline een nieuwe baan bezorgd. Zolang ik actief zoek, en erop vertrouw dat alles goed zal komen, is dat de uitkomst. Kalm blijven. Stap voor stap doorgaan.
De kat is blij met de verhuisdozen. Ze heeft al in elke doos geslapen, gespeeld, gesprongen. Ze heeft geen idee. Geen idee dat de verhuisdozen boodschappers zijn. Boodschappers van het einde van onze tijd hier. We moeten weer verder. Ze was net gewend geraakt. Terwijl ze zich opkrult in een verhuisdoos, kijk ik toe. En met een zucht klap ik de laptop open en kijk maar wéér naar het beschikbare aanbod. Het komt goed, echt, het komt echt goed.
