Je zult maar de strepen op de weg zijn. Altijd evenredig ver uit elkaar, gespleten, en altijd even lang. Je zult maar de bedoeling hebben, je enige nut in deze wereld. om twee helften op te delen. En niet eens strikt, maar ‘goedbedoeld’. Mensen mogen van rechts naar links, of van links naar rechts, dwars over je heen. Je wordt een ‘stippellijn’ genoemd. Woorden waarin letters dubbel voorkomen zijn vaak niet heel soeps.
Je zult maar de pijlen op de weg zijn. Meer ben je niet dan een indicatie, een veelvoud van jou is een afstand die mensen onder sommige weersomstandigheden moeten naleven. Als het even kan. Je bent verdorie een duim en wijsvinger, een pols-tot-elleboog, een stap van de voet. Maar dan met kalk en asfalt. Je bent een concept, met realistische gevolgen.
Je zult maar de borden naast de weg zijn. Zelden alleen, en zelden helder. Met meerdere hang je aan één paal wegens bezuinigingen. En als het even kan, spreek je elkaar tegen. Natuurlijk ben jij, als bord, het enige bord dat klopt, maar maak dat de voorbijrijdende toeschouwer maar eens duidelijk. Die klojo onder jou schreeuwt veel luider. Je valt daarbij in het niet.
Je bent een autostuur. Er wordt aan je getrokken, links, rechts, links, je wordt gaar gedraaid. Er wordt gefrustreerd op je geslagen. Op de tedere momenten legt de eigenaar zijn voorhoofd op je. Vanwege de stomme strepen. De achterlijke pijlen. En die verdomde borden, overal. Altijd die borden. En je denkt: was ik maar de strepen op de weg.
