Het is zo’n dag waar niets echt speciaal aan is: het is gewoon vroég. Voor de rest is het eigenlijk voornamelijk een herhaling van vroegere zetten, in een iets andere volgorde. Althans, dat verwacht ik er zelf van. Is het cynisme of ben ik nu eindelijk volwassen ? Goed dat er koffie is.
Ik schuifel me wat door het gezelschap heen. Studenten, vooral. Stil prijs ik me gelukkig dat ik geen student ben. Je betaalt je blauw, houdt bijna geen tijd over voor leuke zaken en vier jaar lang vul je je kop met zaken waar je later van achter moet komen dat die goeddeels zinloos waren. Ondertussen zoek je je suf naar ‘flexibele’ banen als waar deze bijeenkomst over gaat.
Ik kan gewoon full-time werken. Alleen valt dat werk zo moeilijk te vinden. Ik sip wat van de koffie. Uit solidariteit met de studenten zou ik gewoon weg moeten lopen. Ik ben tenslotte zelf ook even student geweest en weet nog hoe taai het leven toen was. Hoé je het allemaal moest redden: je had geen flauw idee. Ik loste het op door te stoppen met studeren: geen boetes, geen zorgen over latere schulden, en ik was ineens full-time beschikbaar voor werk.
Ik loop het kantoor echter niet uit. Elke káns op werk is er een meer dan ik dit jaar voorhanden had. Tientallen ogen branden in mijn rug. Wat doet die ouwe zak met zijn baard hier, hoor ik ze denken. Stilletjes hoop ik dat niemand van hen in de toekomst mijn baas zal worden. Het bekertje koffie is leeg. Ook dat nog.
