Mijn terrastafelgenoot denkt even na. “Ik noem het dan wel vakantie,” zegt hij, zijn woorden zorgvuldig wegend, “maar in feite heb ik die tijd ook niet verspild of zo.” Vervolgens weidt hij honderduit over cursussen die hij gevolgd heeft, boeken die hij gelezen heeft, onderwerpen waar hij zich gigantisch in verdiept heeft. En ik luister, en bedenk me dat ik met mijn ‘vakantie’ eigenlijk helemaal niet zoveel gedaan heb.
Ik heb mijn poes geaaid, korte onzinverhaaltjes geschreven, heel veel gesolliciteerd. Met vrienden bier gedronken. Een aantal weken lang dronk ik heel veel melk. Maar écht heel veel melk. Het was amper aan te slepen. Mijn tafelgenoot praat over maatschappelijk super relevante colleges die hij gevolgd heeft. Ik heb maanden naar de visjes in mijn vijver staan te kijken. Dat deed ik met mijn tijd.
Met dat confronterende inzicht besluit ik nóg een biertje te nemen. Even later spreek ik een vriend, die op zijn beurt weer een nieuwe CD heeft uitgebracht. “Dit is mijn beste werk,” stelt hij. Opnieuw ga ik ondertussen bij mezelf te rade: ik breng een jaar lang vooral oúd werk uit. Bier !
Zo gaat het een tijdje door tot ik het slechte gevoel over mezelf kwijt ben. Maar ook de hele dag, ineens. De rest van de avond is uit mijn vingers geglipt en ook de eerste helft van vandaag is ergens verloren. In totaal is het bijna een verloren dag, maar net niet. Gelukkig, want verloren dagen heb ik al genoeg.
Ik sta op en scheur een blaadje van de weekkalender. Zo. Dit is alvast geen verloren dag.
