Ik ben mijn stem kwijt. Dus dit verhaaltje klinkt even wat krakerig. Maar ik wil wel graag koffie met de Overbierman doen deze ochtend. Dus bereid ik me voor met briefjes. Ik teken een kop koffie, een getapte pint – de Overbierman drinkt alleen van de tap – en een flesje voor als er nog iemand mocht aanschuiven. Dan nog wat dooddoeners en de uitleg Stem kwijt. Ziezo, ik kan voorbereid op café.
Bij binnenkomst steek ik naar iedereen Goedemorgen op. Dan Stem kwijt. Ah, zeggen ze, sterkte. Teveel gefeest misschien ? Ik schud nee. Beterschap dan, roepen ze me na. Ik knik en doe een half buigje. Merci was ik vergeten op te schrijven. Je kunt niet aan alles denken. Staat op briefje zeven letterlijk: Je kunt niet aan alles denken.
De Overbierman trekt een wenkbrauw op bij het binnenlopen als hij Goedemorgen leest. Zijn gezicht klaart op bij Stem kwijt. Ik steek een getekende kop koffie en een getapte pint op naar de barjongen. Wanneer hij het brengt, vervloek ik me toch dat er geen Merci in mijn briefjespakket zit. Volledig in de flow van de gebrekkige communicatie stuur ik jou voornamelijk emojis. Ze blijken allerlei bubbelige animaties te hebben, zoals deze kus die ineens met honderden over het scherm bubbelt. Je stuurt er ook een terug, nog meer bubbels.
Je vraagt of ik me al beter voel en of ik voorzichtig met mijn stem ben. Ik stuur je een foto van de briefjes. En een smeltemoji van hoe lief ik je betrokkenheid vind. De Overbierman zit iets te vertellen. Afwezig steek ik Ja ja en Zo zie je maar weer op. Hij is bezig over een kluizenarige muzikante die ergens opgedoken bleek maar het was een hoax. Ze kunnen zoveel met computers tegenwoordig, steek ik op. Hij zegt dat hij het soms eng vindt. Ik hou het briefje omhoog met Bang zijn voor verandering is van alle tijden. Ik zoek even in de stapel briefjes en vervolg: Marcus Aurelius schreef al dat verandering de natuurlijke gang van zaken is en dat mensen zich er juist druk om maken omdat ze vastberaden vasthouden aan het tijdelijke. Dan het briefje erna: De wereld rondom ons vloeit voortdurend en angst voor het nieuwe komt eigenlijk voort uit het vergeten dat alles om ons heen altijd al veranderd is. Ik zoek even en besluit dan: Volgens Heraclitus stap je ook nooit twee keer in dezelfde rivier. De Overbierman denkt er even over na en gebaart woordloos naar de barjongen om een pint en een koffie.
Een aantal koffie later pak ik de briefjes Succes nog vandaag en Saluu en stap de buitenlucht in. Een overbuurvrouw op de fiets stopt plots en vraagt ça va ? Ik barst in zweet uit. Hier had ik geen briefje voor voorbereid.
