In het stamcafe hebben ze een nieuw barmeisje aangenomen. Eindelijk, verzucht de goeddeels mannelijke klandizie. Het laatste halfjaar werkten er vooral twee mannen. Sympathieke kerels, zeker, maar klemzuipen is leuker met mooi uitzicht. Seksistisch maar waar en zo oud als de commercie zelve. Ik op mijn beurt vraag me vooral af hoe lang deze blijft.
Dit is mijn toevluchtsoord, mijn bastion geworden. Zo’n negen jaar geleden liep ik hier binnen met mijn ziel onder de arm nadat heel de wereld was ingestort. Ik wou alleen zijn onder mensen die ik niet ken, en woordeloos naar voetbal staren. Dat ging een uur goed tot één van de stamgasten toch contact begon te zoeken. Nu kent iedereen daar me.
Mijn halve straat loopt er binnen, wat niet vreemd is, het is twee bochten van mijn woning af. Daardoor ken ik nu mijn buren. Anders zou ik ze niet aanspreken, maar op café ging dat wel. Het barpersoneel heeft me oprecht gesteund toen een paar jaar terug de wereld alwéér instortte – dat doet de wereld graag, blijkbaar – maar het vaste barmeisje dat er al jaren werkte, is nu alweer lange tijd weg. Veranderen, dat doet de wereld ook graag. Ach, als de wereld maar een hobby heeft.
Sindsdien werken er dus enkele verder sympathieke kerels die geen idee hebben hoe ik voor de laatste instorting was. Hoe de bel hier gerinkeld heeft, hoe de sfeer hier ontplofte, hoe het meer dan een thuis was. Hoe we het gemist hebben toen iedereen thuis moest zitten. Hoeveel volk ineens wegbleef ná het instorten omdat er blijkbaar kanten gekozen moesten worden. Ik ben eerlijk gezegd blij dat ze wegblijven, dat toont beschaving.
Nu is het hier rustig, net daarom komen er graag meisjes werken. Maar ze blijven zelden lang. De twee kerels houden het wel lang vol. Het bastion zal straks vooral een mannencafé worden. Schuin kijk ik naar het nieuwe meisje. Ik vraag me af of ik me ook voor haar nog wat wil openstellen of dat het genoeg is geweest.
Stil leg ik mijn hoofd op de grote stamtafel en word mijn eigen bastion.
