Ik heb niet veel loze momenten op mijn huidige werk en dat is ook wel eens fijn. In mijn meeste jobs had ik zeeën van tijd om na te denken en daar ben ik nog nooit een beter mens van geworden denk ik. Des te ergerlijker zijn de momenten dat het systeem even het identiteitsbewijs van een klant moet lezen. Dat duurt, mensen, en ik moet het bij elke klant doen. Zeker dertig seconden kijk ik naar een draaiend cirkeltje en kan ik niks anders doen. Op de computer tenminste.
En dat zijn momenten dat ik me verveel, want ik heb liever iets te doen. Anders ga ik gekke dingen opzoeken. Of tekstjes verzinnen over olifanten of buisvreters. Voor ik het weet schrijf ik in mijn hoofd tekstjes die reageren op tekstjes die ik recent van bevriende schrijvers heb gelezen en dan gaan die weer losse zinnetjes van mij stelen en in hun teksten smokkelen en zo krijg je één grote incestboel en daar is het nog nooit een beter internet van geworden.
Dit kleurige cirkeltje is stom. Vroeger was dat tenminste nog een zandlopertje, dat had wat. Zandloper is tijd, een draaiend zandlopertje zei in feite, even geduld, we weten dat het tijd kost, maar tijd is maar zandkorrels in het glas van de eeuwigheid en alles draait uiteindelijk weer om. En om. En om. En om. Nu is dat versimpeld naar een loos cirkeltje dat agressie oproept. Dat draait en draait en het geeft alsnog nul verkoeling, zeg ik tegen de klant, die moet lachen. De volgende klant lacht ook om de grap. En de volgende, en om, en om, en om.
Misschien moet ik iets te doen zoeken voor tijdens de identiteitskaartonderbrekingen. Een hobby. Iets dat ik kort even tussendoor kan doen, want hoewel het makkelijk een halve minuut duurt, is het ook niet meer dan dat. Ik zou yoga kunnen doen, bijvoorbeeld. Als je me écht ertoe zou dwingen. Dat vind ik niet fijn van je, lezer, ik dacht dat we elkaar een beetje in vrijheid lieten. Een ex probeerde me ooit aan de yoga te krijgen. Ze gaat vast voor die goede intenties naar de hemel. Ik kan dingetjes tekenen maar dat vinden de klanten vast asociaal, of dan krijg ik weer opmerkingen dat ik best goed kan tekenen en ik teken al bijna twintig jaar niet meer, dat was af en klaar.
Na mijn werk koop ik een rubikskubus. Het idee om te rubikskubussen terwijl het draaicirkeltje mijn werkdag gijzelt, heeft wel wat. Zelf lekker terugdraaien. Aan een vierkant ding ook nog eens. Een grotere middelvinger kan ik bijna niet bedenken. Tenminste… ik kijk even. Voor de zekerheid. Maar helaas. Ik zucht stil: ze hebben hier geen zandlopers. Zandlopers zijn helemaal niet meer van deze tijd.
