Meteen als ik haar zie, denk ik: zo’n prachtige jongedame zou zo vroeg op de dag geen snoepwinkel mogen bemannen. Dat ontspoort mij als man direct, de verdere treinreis. Gelukkig loop ik even later naast een bonkige toeriste met een groene pluche kikker uit haar rugzak. Van die aanstellerij: daar ontnuchter ik van. Toch blijft het prachtige gelaat van de dame mij achtervolgen.
Of wellicht was er helemaal geen jongedame, maar verzin ik dat nu zodat ik iets te vertellen heb. Misschien was het een sjacherijnige oude man. Met een witte snor, waar koffievlekken in zaten. En misschien was het ook géén oude man, maar zeg ik van wel, zodat u niet jaloers hoeft te zijn dat u de stralende jongedame niet gezien heb. Als er tenminste een jongedame was. Het is iets dat tussen mij en de jongedame en de oude man met de koffiesnor blijft.
En meer wil ik er eigenlijk ook niet over kwijt: als je het zelf wil weten, ga maar kijken. Kom nou: ik ben een schrijver, verdomme geen journalist.
