Trots gaat ook deze in de collectie. De collectie wordt forser en forser. Afwijzingen van literaire bladen. Het is jammer dat ik deze zelf heb moeten uitprinten. E-mail is de doodssteek voor iedere fatsoenlijke afwijzingencollectie. Het is toch ‘echter’ als er een handtekening op staat. En een postzegel aan besteed is. Een digitale afwijzing is niet zelden control vee send.
Ook het originaliteitsgehalte is tanende. Triestig. Ooit maakten de literaire redacties nog écht werk van het afkeuren. Een zeldzame redacteur ging wel eens in op het waaróm jouw werk niet. Een ander bracht een ironische, humoristische schets van kwaliteitsbewaking te berde. Sommige bladen hadden het bewonderenswaardige lef om zoveel te zeggen als ‘we hebben veel schrijvers, weinig abonnees, misschien als u een abonnement neemt, dat we eerder zullen overwegen iets van u te plaatsen’. Het was altijd smullen, wachten op reactie nadat je werk instuurde.
Daar doe ik het eigenlijk ook voornamelijk om. In een blad of andermans boekje staan doet me niet zoveel. Ik geef die bladen vaak aan mijn moeder. Dan bewaart iémand ze nog. Dit blad is een blad dat al zes keer doorgestart is. In de vorige redactie zat iemand die ik kende. Die moedigde me aan om iets in te sturen. Dus dat deed ik dan maar. Toen leek het blad failliet te gaan en nu gaat het moedig door met een ‘nieuwe ploeg en ambitieuze koers’.
De e-mail oogt toch erg droog, formulaïsch. Ik heb nu al niet veel vertrouwen in deze nieuwe redactie. In hun verdediging, ik heb mijn werk ook digitaal opgestuurd. Gewoon control vee send.
Dit ZKV verscheen in
“Prozacstad: Je bent er”
In 2014 bracht René van Densen zijn collectie ZKV’s (of Zeer Korte Verhalen) in een ZDB (of Zeer Dun Boekje) uit dat NZD (Niet Zeer Duur) was. Hierin las je de eerste avonturen van de bewoners van het misschien niet super fictieve stadje Prozacstad, waar de Opperpater altijd stabiel en soepel blijft en een vrouw met een brief in één hand en de rode draad in haar andere, van de eerste tot de laatste pagina het boek doorkruist. Het boekje verscheen slechts in een beperkte oplage (50 ex) in eigen beheer en is allang uitverkocht, maar op Google Play kun je het nog als ebook kopen en lezen. Dan begrijp je misschien ook beter waar het verhaal hierboven op sloeg. Tenzij je het koopt en niet leest, natuurlijk. Dat mag op zich ook prima, ook die centjes zijn gewoon welkom, daar doe ik niet kinderachtig over.
