Ik sta op zondagnamiddag 24 september ergens tussen 15u-18u in Kortrijk gedichten voor te dragen. En op vrijdag de 13e oktober na 20u in Theater Tinnenpot met andere schrijvers kortverhalen voor te lezen. Alle info kun je vinden als je op een van beider momenten klikt, tikt, veegt, likt, doe maar iets.
In een te lang bericht vind ik mijn helderheid. Een ander leren kennen. Nog niet zeker waar het toe leidt. Maar ze wil het wel beleven.
Ik rook op het terras in de regen. Een paar vreemde, wel mooie ogen priemen even naar me. Ik negeer het. Staar naar de regenstriemen.
Weer iets dat voor niets blijkt, daar ben ik nog niet. Volgende paar misschien. Of dronken armen die me vast wel weer vinden.
‘s Nachts huil ik wat. De kat komt miauwen en mijn gezicht likken.
Ik kijk in haar ogen.
Op Halfweg 2 te Gent, net achter het Halfwegpark, ligt een kleine woongemeenschap genaamd De Assels. Die doen tijdens de Gentse Feesten een paar keer gewoon iets zelf, daar. Want het is daar gezelliger en kleiner en fijner dan in het centrum momenteel. En dus doen ze vanavond ook iets met poëzie. Met mij erbij, en Sven De Swerts en Loeke Vanhoutteghem. Die laatste twee zijn supergoed dus het is toch de moeite. En ik ben voor het eerst weer eens live in de legerjas te zien. ‘t Begint ergens rond 19u.
Oh, I figured
where we were but
we weren’t there
it was two
other people:
our potential
You were
just a shape
in the distance
anymore
Lees meer
Mijn lief zegt dat haar zoontje ooit stellig zei dat chips ook belangrijk zijn. Hij vindt chips nog steeds belangrijk. Ze vertelt nog meer mooie verhaaltjes over haar zoontje met een lieve gloed in haar ogen. Ik zeg dat ze mooie verhalen vertelt en ze zou moeten opschrijven. Ze lacht en ik zie dat ze dit niet gaat doen. Even vraag ik me af of ik haar verhaaltjes anders niet zou moeten opschrijven. Schrijvers zijn eksters. Zelf heb ik alleen collega’s om over te vertellen. Ik zit nog ver van mijn pensioen. Haar zoontje is zeven en superschattig. Het is nu of nooit. Maar we knuffelen op de zetel. Dat is ook belangrijk.
Lees meer
Dezelfde regels
worden gepend
worden gekend
want bekend
Dezelfde regels
worden geregeld
geregeld ontregeld
want te bekend
Dezelfde regels
toch weer anders
andere anders
en toch gekend
Dezelfde regels
tot einde van dagen
die nooit op zal dagen
en dus onbekend.
Lees meer
Ik kijk verstoord naar de deurmat wanneer ik mijn fiets binnenrijd. Het is bloedwarm buiten, zweet stort zich van alle windloze richtingen mijn lijf af en er ligt een briefje van de postbezorger. Dat ik niet thuis was. Mijn pakketje is drie deuren verderop afgeleverd. Ik verwacht geen pakketje. Geërgerd zet ik mijn fiets in de hal, gooi er mijn rugzak naast, gris het papiertje en loop de deur uit. Dan meteen het pakketje maar ophalen. Ik trek de deur dicht en denk shiiiiiiiiiiii-
Door het raam zie ik de sleutelbos uit het fietsslot bengelen. Daar sta ik dan. De deur is duidelijk in het slot. Er zijn geen grote ramen open waar ik door binnen kan klauteren. Binnen hoor ik de kat miauwen. Ik krab even op het achterhoofd. Gelukkig heb ik een key buddy vlakbij wonen. Ik grabbel mijn gsm uit de broekzak en stuur hem een bericht of hij thuis is. In de ongenadige zon sjok ik naar zijn deur. Sissend verdampt het zweetspoor achter me. Ik vervloek mezelf om dat stomme buitensluiten. Maar goed. We kunnen het oplossen.
Lees meer
Wie het wil meemaken, zakt best af naar De Sprekende Ezels. Maar het is waar: na bijna vier jaar vrijwel geen podium bestegen te hebben kom ik uit podiumpensioen.
Het is wennen. Misschien te snel. Ik heb geen vragen in mijn hoofd. Zij wel. Soms. Maar alles gaat vanzelf. We zijn rustig rondom elkaar. Blij, vrij van twijfels. Terwijl ik dit schrijf maak ik me bijna ongerust of mijn lezers dit wel interessant vinden. Alles gaat goed. Vanaf dat we elkaar ontmoetten. Als er een conflict sluimert, voel en zie ik het niet. Ik wil gewoon zoveel mogelijk bij haar zijn en het voelt ook steeds perfect wanneer we samen zijn.
Lees meer
Rene van Densen