Gazetten, ze zeggen, ga zetten zetten
Met menig maaiveld maak je korte metten
Maar och, gazonnen, ga toch zonnig zonnen
Met gezapig gras geraken we niks begonnen
En storende sprieten, die torend uitschieten
Die duwen we diep in dikbeboste grieten
Dat zij zich maar prompt en parmantig voortplanten
En kruiperig buigen naar ons, Koningen Klanten
Zo zaait er zorgvuldig het zorgeloos zaad
In hoogdravende harten het wortelend kwaad
Vruchteloos wroetend woelt hij woelig voort
Zijn zuchtende wortels zijn wankel geboord
Dan dorren de dagen, de herfst laat zich horen
Fluks scheidt men heel kundig het kaf van het koren
Geknakt knakt de knakker een snakkend laatst blad
En door met zijn spruit, die hebben we nog niet gehad.
Dit gedicht verscheen in
“Luisterend en Stuimig”
De derde dichtbundel van René van Densen verkent als thema feest, in negen hoofdstukken die elk een element nader onderzoeken. Het is zo’n feest waar je liever niet was geweest. Wat doe je hier ? Maken de gesprekken of de spijs het de moeite ? Was de eenzaamheid echt erger dan dit ? En dan… Nog een plottwist ook. Het was de eerste officiële bundel van Van Densen, nadat hem door een collega-dichter was uitgelegd dat zijn eerste twee publicaties ‘bundelingen’ zijn. Het verschil is blijkbaar dat bij een bundel een thema toegepast is, al vond hij zelf bij zijn tweede bundel ook thema terug. Maar als de mensen een bundel willen, zullen ze een bundel krijgen.
De presentatie van Luisterend en Stuimig was ook het startschot voor uiteindelijk 5 jaar Droef.Gent, het unieke (cultuur)Podium voor Pessimisme.
