Was ik maar een betere perfectionist
of kon een wolk de zon doen schijnen
dan zou alles niet snel verdwijnen
als bulderbuien in de pessimist
Kon ik maar veel beter doorbijten
of kon een zalm de beer opvreten
dan zou men het niet snel vergeten
verloren verlies niet meer verkwijten
Bezong ik beter noten terug aan de boom
of stonden de bladeren volgeschreven
met alle liefde die de boom wil geven
als roestige realist in een droom
Was ik maar een flierige fluiter, fwiet
of kon een spin genietend poezen, roezen
een kniesoor zou enkel nog knoezen
een traan verdampt zonder verdriet
Die perfectionist, die kan vast beter
of de achterhoofdstem kon ontstemder klinken
niet zo gemakkelijk in mijn slaap verzinken
maar galmen als verbeten betweter
Helaas, mijn bladeren tonen ook wat rot
mijn beren vol, mijn wolken grauw
maar mijn warmte voor jou, die heb ik nog gauw
in deze zachte kus beknot.
Dit gedicht verscheen in
“Onderop De Stapel Rechts”
De vierde dichtbundel van René van Densen verkent als thema verhuizen, transitie van één situatie naar een andere. Waarbij je altijd dingen kwijtraakt, maar er ook iets nieuws ontstaat, gesymboliseerd door kleine poëziedoosjes die je kunt uitknippen en die een nieuw gedicht vormen, maar waarbij je dan wel zes andere gedichten moet laten verdwijnen. Verdeeld in metaforische ruimtes in een nieuw huis verkent Van Densen wat je wel of niet mee moet nemen.
“Er lopen tig dichters rond in Nederland en Vlaanderen die al blij zouden zijn met de kruimels die van van Densens tafel vallen.” – Anton Voloshin
