Inbox (3)


Verhaal door René van DensenNa veel gesmeek neemt ze me terug. Mijn vriendin. Niet de literatuur. De literatuur is een absolute cock tease. Wel de volle aandacht willen, maar iets opleveren, ho maar. Mijn vriendin heeft een voorwaarde: ik moet niet meer zoveel zweten.

Ik zweet erg veel. Ik zweet ’s ochtends bij de koffie. Bij elke koffie meer. Ik zweet voor ik op de fiets stap en na ik er vanaf stap. Ik zweet in de trein. Ik zweet lopend naar mijn werk. De hele werkdag zweet ik, de terugweg zweet ik en in bed zweet ik. Daar hoef ik niks voor te doen. Voor wie dat dacht bij mijn eerdere opmerking.

Als men een karikatuur van mij tekent, is dat meestal een zwetend mannetje. Dus ik weet heus wel dat ik zweet. Maar dat moet dus minder. Alsof ik het bewust doe. Ik kan natuurlijk op gaan zoeken waar het zweten door zou kunnen komen. En dat dan minder doen, als dat kan. Maar ik weet nu al wat ik zou lezen. Ongetwijfeld zal het wel weer drank en sigaretten zijn. Drank en sigaretten krijgen van alles de schuld. Ik vind het zielig voor drank en sigaretten. Drank en sigaretten zijn mijn vrienden en ik steun ze door dik en dun.

Met een beetje logisch nadenken komt het zweten minstens zoveel door water, vind ik. Dat is immers wat je uitzweet: water. Maar daar hoor je niemand over. Want water, dat is leven, dat is alles, dat is verdomme het heilige boontje van de vloeistoffenklas. Nou, mooi niet. Dus besluit ik te stoppen met water drinken.

Het doet wonderen, zo blijkt al snel. Ik bestond eerst nog voor twee derde uit water. Maar al snel besta ik veel minder. De kilo’s en het bestaan vliegen er van af. Elke dag besta ik iets minder. Tevreden sta ik op de weegschaal en constateer dat het bestaan alweer wat verlicht is. Ik knipoog naar de waterkraan waar een dikke laag stof op slaapt. Boef, denk ik, jij boef. Hoe je mijn bestaan jarenlang ondraaglijk verlengde. Daar kraan je dan, waterkraan. Daar kraan je dan.

Voor ik het door heb is er een goede week vervlogen. Mijn bestaan is bijna op het nulpunt. Ik ben enkel nog een concept. Met dikke letters probeer ik de aandacht van mijn vriendin te trekken, maar die let niet op concepten. Zelfs niet in haar mailbox. Ik probeer het nog eens met een (3) erachter, ook in dikgedrukte tekens. Niks. Geen klik. Narrig sijpel ik haar inbox in. Daar zweef ik wat ijl rond, maar ik vind geen houvast.

De metalen klemmen in mijn benen die me naar de folder Ongewenst trekken. Die voel ik nog. Daarna vraag ik me af hoe verdampt water zich toch telkens herpakt.

Share Button

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *