Vakantiegevoel

Verhaal door René van DensenDe zon schijnt, maar men vertrouwt er niet op dat het zo blijft. Feitelijk blijft de zon natuurlijk wel schijnen, maar gaan er weer van die wolken voor staan. En je kunt springen wat je wilt, de zon zul je dan niet meer zien. Het zijn egoïsten, die wolken. Maar nu schijnt de zon dus nog, vertelt de schaduw van mijn terraspint me.

Ik had in de kringloopwinkel een vakantiegevoel gekocht. Trots ging ik het vakantiegevoel tonen aan mijn vrienden. Mijn vrienden zijn blij voor mij en mijn vakantiegevoel. Kirrend rent het vakantiegevoel rond hun tafels en stoelen en ik kijk toe. Ik vraag hoe het met mijn vrienden gaat. Het gaat feitelijk niet zo goed. Mijn vakantiegevoel struikelt en valt pontificaal op zijn snoet. Janken natuurlijk.

Uiteindelijk heb ik het vakantiegevoel teruggebracht en gezegd dat het niets voor mij was. Dat was geen probleem. Van het geld dat ik terug kreeg ben ik op een terras gaan zitten. In de zon zit ik me nu af te vragen of ik een aardige god ben voor mijn verhaalpersonages. Mijn bier is nog niet op, dus dit kan een lange gedachte worden.

Share Button

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *