Verhaal door René van DensenClaudia had haar naam niet mee, maar des te harder compenseerde ze. Om vooral als een Diepe Vrouw over te komen. Ze droeg daarom Serieuze Kleding, die elegant en ongewoon gekleurd kon wapperen in de wind. En waar ze ook stond, ze had een Diep Verzonken Blik. Naar iets in de verte. Dat waarschijnlijk nog veel verder weg was dan het punt waarheen ze staarde. Ze staarde met een vuist onder haar kin en een elleboog op haar knie.

Dat alles interesseert me echter niks, want ik ben aan het fietsen met een kater. En dus fiets ik Claudia voorbij zonder haar op te merken. Lompig banjer ik een Aldi binnen en koop dingen die ik niet nodig heb. Want nadorst, en eigenlijk wel honger, en eigenlijk is dat ook wel handig, en dat ook wel lekker, en oei. Aan de kassa vraag ik me af hoeveel geld er nog op mijn rekening staat. Het digitaal-gelduniversum is me gunstig gezind vandaag: de transactie is goedgekeurd.

Claudia zit al lang en breed in de bus Diep te wezen wanneer ik met armen vol troep naar buiten loop. Ik wil een van de blikjes die ik gekocht heb, open trekken, want het is verdomd warm en zonnig vandaag, maar eerst moet ik van de rest af. Ik dump de spullen in mijn fietstas. Één blikje probeert te vluchten en rent stuiterend over de parking. Terwijl ik erachteraan strompel zie ik verderop twee fenomenale billen. En wulps zwaaiend rossig haar.

Haastig gooi ik het blikje ook in de fietstas, haal mijn fiets van het slot en rep mij de parkeerplaats af in de richting waar de ravissante dame heen wegliep. Maar ze is in de lucht opgelost. Verbaasd staar ik wat in het rond, maar in geen windrichting nog iets te bekennen. Ik fiets daarom, nog altijd katerig, door naar een fietsenmaker.

Claudia zit op het terras, bedachtzaam de melktekening in haar koffie kapot te roeren en naar de Wereld te staren. Met een blik van, ik ken je, Wereld. Mij maak je echt niks meer wijs. Met al dat Wereldse van je. Haar lepeltje schraapt. De ober gaapt. Claudia, hoe Diep ze ook mag zijn, is tot dusver zijn eerste klant deze middag en ze doet al lang met die éne koffie van haar.

De fietsenmaker vraagt verdomme achttien euro voor een pompje. Achttien euro ! Smakelijk lach ik er om terwijl ik terugfiets. Ik regel wel een andere pomp, en voor veel minder dan achttien euro. Ik weet niet eens of ik nog wel achttien euro op mijn rekening heb staan. Dan zie ik weer dat rosse haar en die dansende billen. Afgeleid stort ik in een gat. Ik val in een eeuwigheid diep gat. Men vergeet mij bijna net zo snel als men Claudia vergeet.

Share Button

Door Rene van Densen

Schrijver, dichter en mafkees René van Densen publiceert niet alleen op internet. Er zijn ook boekjes van hem te koop in zeer gelimiteerde oplagen (en hij doet niet aan tweede drukken).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *