Omdat het veel goedkoper reist en omdat ik geen ochtendmens ben, reis ik inmiddels met de Latere Trein. Mijn Treinvriendjes van gisteren zijn nu de Halfuureerdermensen geworden. Of, zoals iemand fijntjes opmerkte: ik reis nu met de Directeurstrein.
Er is weinig van te merken. Ook op dit tijdstip kijken de perronbevolkers niet blij. Met als verschil dat er studentjongeren bij zijn. Die waren er op de eerdere tijdstippen niet. Of misschien waren ze er wel, maar niet vocaal. Deze kwetteren er lustig op los. Ik luister een beetje mee, of ik tegen beter weten in iets interessants hoor.
Ondertussen mis ik mijn Treinvriendjes. Het was toch wel fijn een paar bekende gezichten te zien voordat de reis aanving. Voorzichtig gluur ik om me heen of ik misschien geen nieuwe vriendjes kan opdoen. Dit is voor langere tijd mijn vertrektijdstip dus als ik er niet in slaag Treinvriendjes te maken, ben ik verstoken van bekende gezichten. Dan worden de treinreisjes toch wat vervelender. Voor een sociale einzelganger als ik, toch.
Misschien dat mooie meisje daar wel. Ach nee, haal je niks in je kop. Die gaat eenmalig met deze trein en zie je nooit meer terug. En zelfs al stond ze hier elke dag, ze is veel mooier dan jij. Bij gebrek aan bekenden moet je het toch meer in je eigen klasse zoeken. Alleen iedereen in mijn klasse is grauw, bedrukt en stil. Het zijn wachtende standbeelden, murw geslagen door het onderweg zijn.
Met een onderdrukte zucht kijk ik omhoog. Er zweven wolken in het prille blauw. Ik vraag de wolken of ze mijn vrienden willen zijn. De wolken zeggen dat ze niet weten waar ze morgen zullen zijn, maar dat ze nu mijn vrienden wel willen zijn. Blij met mijn nieuwe vrienden zie ik de trein aankomen. Maar zodra ik ingestapt ben en goed en wel zit, merk ik dat de wolken in het blauw zijn achtergebleven. Terwijl de trein het station verlaat, zwaaien ze nog een keer en drijven dan verder.
In het raam kijkt mijn spiegelbeeld terug. Hij ziet er een tikje grauw uit.
