Netnietwinter

Verhaal door René van DensenHet is het allemaal net niet. Nét niet sneeuw, net niet ijs, net niet ijzel, en toch alles aanwezig. Temperaturen onder nul, check. Ook staat het toch echt op de kalender aangegeven. Maar Petra vindt het toch een verdomde netnietwinter.

Als deze winter een man was, verkondigt ze luidkeels, dan sloeg ik ‘m zo de deur uit. Ze ziet eruit alsof daar geen overdreven woord bij zit. Man man, vervolgt ze, wat een mietjeswinter. In mijn tijd, zegt Petra, in mijn tijd noemden we dit zómer. Ze pfffft wat en wuift de winter weg alsof die op auditie is.

Petra klaagt dat haar winterjas alweer in de kast hangt. Ze heeft haar herfstjas terug van de haak gehaald. Ik ga niet de hele dag lopen te zweten om zo’n netnietwinter, zegt Petra. En, zegt Petra, drie sneeuwvlokjes en het hele land is in paniek. Code oranje, code rood, code paars met witte polkadots, het zegt haar inmiddels al niets meer. Paniekzaaiers, bromt Petra.

Toen ze haar eerste man ontmoette, ja, dát was een winter. Er was verdomme zelfs nog een Elfstedentocht dat jaar, meent ze zich te herinneren. Of was dat het jaar ervoor ? Ze haalt haar schouders op. Ja lekker, doe nog maar een wijntje. Ze foetert over sneeuwstormen en ijs waar geen wak meer in te zagen was. Als je haar nog even laat begaan, beweert ze wellicht nog dat ze op tulpenbollen heeft overleefd. Maar bovenal, het is een winter van niks en ze slaat ‘m net zo lief over, zegt ze. Als het zo moet. Met die netnietwinter. Ze kunnen ook niks meer fatsoenlijk in dit kutland.

Dat kon de politieagent natuurlijk ook niet weten. Dat ze dit alles nog zei. Gisteravond nog. Hij schrijft dat dan ook allemaal niet op in zijn boekje. Wel haar signalement. Vrouw. Blank. Achterin de veertig. Geen zichtbare tekenen van geweld. Vermoedelijke dronkenschap. Inschatting doodsoorzaak: gewoon domweg bevroren.

Share Button

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *