Moeilijke koffie

Verhaal door René van DensenHet zou een moeilijke koffie worden. Dat merkte hij aan zijn korstige, halfopen ogen. Los sloften zijn pantoffels rond zijn voeten mee. Sleutel, deur. Een reep zonnestralen stormde binnen. Neussnuffend en keelschrapend slofte hij door het gras. Ja, hier was een prima plek. De sloffen stopten. Boxer omlaag. Een straal donkergeel klatergoud voelde blij dat de nacht voorbij was.

Hij had gek gedroomd. Iedereen was op zoek naar een of ander karakter uit een comedyserie. Ze waren in feite tegen hem aan het racen. Welk karakter uit welke serie, dat veranderde natuurlijk tijdens de droom. Het maakte niet uit, uiteraard was hij degene die slim genoeg was om op de juiste plek te kijken. Altijd op de juiste plek kijken. Mensen en dingen zijn zelden op de verkeerde plek. Als ze dat wel zijn, moet je gewoon in actie schieten en weer zorgen dat ze op de juiste plek zijn. Het karakter veranderde in een oude vriend. De vriend was blij hem te zien. Hij was omringd door blije vrienden. En terwijl hij in gezelschap even van een gevulde koek smulde, en zich daarna omdraaide, was iedereen weg. Hij was helemaal alleen.

De ketel floot en hij was uitgepist. Hij slofte terug naar zijn caravan. Kreunend stapte hij terug naar binnen. Hij werd te oud voor deze poep. Hij moest niet vergeten de batterijen van zijn wekker te vervangen. Dat onding. Met al dat gepraat en gelach. De deur zwaaide toe. Even werd het heel stil rond de felgekleurde caravan. De twee lachende gezichten die erop geverfd waren, bladderden stilletjes verder. Toen klonk er een luide, heftige hoestbui met rochel. De caravan schudde wat. Maar dat was oke. Die had wel meer meegemaakt.

Share Button

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *