Now of course
they were all taught
to run
when they were children
So they did
one ran fast
another ran in panic
one didn’t run.
One by one
he provided
the leg-up
to get over the wall
And they ran on
There is true bravery
in staying behind
It’s the one thing
he couldn’t teach you.
We zijn maar
Zonder jou
Getard,
Bezonnen
Big Bang
Varkensvrees
En wat maakt
Jouw schoen
Wat ik lees
Behalve
Wat klopt
Schrödingers hart.
Vier keer
per dag passeren
kindjes in bulk mijn deur
Naar school / van school
druk, in gesprek
Vier keer
per dag gaat mijn kat
ontspannen verliggen
De massa beangstigt haar
maar ze vindt de stemmen mooi.
Die poes daarbuiten
moet je niet buiten sluiten
want dan krijg je snuiten
op je ruiten
Zolang hij kan kiezen
is er niets te verliezen,
maar eens in de smiezen,
pak je biezen
Dan jankt dat schattig dier:
zet die deur op een kier !
Want nu zit ik plots hier
stomme klier
Lees meer
Het is feest in Prozacstad en dat mag gevierd worden vinden de mensen. Ze staan in een dikke drom voor het doorkniplint de burgemeester aan te gapen. De burgemeester praat lang en vooral onverstaanbaar. De reusachtige dure speakers aan zijn weerszijden galmen dwars door elkaar heen. De mensen trappelen stilletjes en hopen dat hij snel de ceremoniële schaar zal pakken. Zodra het lint officiëel twee linten is gemaakt, stroomt de drom mensen toe. Ze moeten de winkel binnen.
In de reusachtige winkel verkoopt men vlees, in alle soorten en maten die je in de andere grotere steden ook vindt. Eindelijk, nu ook thuis verkrijgbaar, verzucht de drom. Een oudere man met droevig gelaat staat achterin de drom maar houdt zijn mond. Hij heeft geleerd enkel in stilte nog aan zijn winkeltje te denken dat tegen de vlakte moest. Hij verkocht ambachtelijke lariekoek. De laatste lariekoekbakker van het land. Maar de tijden zijn veranderd en de mensen kopen geen lariekoek meer. Zijn droom is verkruimeld en overwalst.
Lees meer
Al sinds ik acht ben wil ik elke ochtend niet ontwaken. Ik wil dood. Ik moet door een kluwen van realiteit heen om mezelf uit bed te trekken. Daarna doorsta ik de dag op wilskracht. Weinig mensen weten dit. Als er uiteindelijk bedtijd aanbreekt wil ik niet slapen omdat er weer een worsteling om te leven op me wacht. Ik wil door op de kracht die ik heb en dan slapen en niet meer ontwaken. Dit is al mijn hele leven mijn strijd en ik word veertig dit jaar. Ongeveer maandelijks is er een week dat het extreem zwaar is. Mensen die geloven in de maan hebbben me ware dingen verteld over de flow van dingen en het merendeel van de tijd kan ik mijn leven daar inmiddels op inrichten.
Lees meer
In een benauwde treincoupé bedenk ik me ineens dat ik mijn verzonden berichten nog niet opgeschoond had. Ik heb een nieuwe tweedehands GSM. De nummers en ontvangen sms’jes heb ik al netjes gewist. Mensen vergeten hun eerstehands berichten altijd te wissen wanneer de telefoon tweedehands gemaakt wordt. En jawel, er staat een flinke boel berichten in naar nummers die ik niet ken. Vrijwel allemaal naar hetzelfde nummer. Ene Guus. Guus, ik tel 127 lege stoelen. Guus, ik tel 87 lege stoelen. Guus, ik tel 104 lege stoelen. Iets over een lijnmanager. Ik lees de sms’jes niet maar je ziet wel steeds het begin in de lijst. 105 stoelen, 84 stoelen, 122 stoelen. Geen idee of het veel of weinig lege stoelen zijn. Was dit van een conducteur die doorgaf hoeveel ruimte er nog in een bepaald deel van de trein was ?
Lees meer
Zagen ze maar
dat bloot, dat rauw, dat zeer, die kou, dat stil, elk woord, verstopt, gesmoord, de moeite, de sleep, gebrek aan greep, de strijd, onmacht, gebrek aan kracht, de smelt, de traan, voorbij en gedaan, wat je deed en wat je doet, wat zo hoort en wat moet, de huid, de schram, het zweet, de klam, herpak en door, je hart ervoor, het woelen, monoloog, hoe je jezelf leegzoog, die minuut, die seconde, je vieze gedachten, elke zonde, hoe je jezelf opvrat, hoe je jezelf vergat, elke haar die je verloor, elke keer dat je weer door, elke zucht die werd gelaten,
Maar ze horen je enkel praten
zien je drinken, zien je vallen, horen je weer clownesk lallen, je bent er weer niet in geslaagd, niemand ziet je als gelaagd, enkel gefaald en stomverloren, gelukkig kan ze dat bekoren, je bent een lieve imbeciel, een koddig gefaalde halfdebiel, geen gevaar, nooit echt gelukt, een dronken druif te vroeg geplukt, je mag er zijn, want zonder doorn, geen tand geen klauw, geen mes geen toorn, een cartoonesk platte plaat,
het is potdorie alweer laat.
Hoe meer ik erover nadenk, hoe vreemder het me schijnt. Mijn huis ligt volgezaaid. Met die van hen, en die van mezelf. Overal. Overal bundels. Van dat ene opkomende talent dat niet meer onbetaald optreedt en dus nooit bij mij op een podium zal staan want geen budget. Van die geniale ene die maar niet wil doorbreken. Die ene bundel die een beetje middelmatig was maar de daaropvolgende was gewoon zo briljant dat ik hem maar als een opstapje zie. Overal liggen ze. Naast stapels van de mijne.
Lees meer
Het is zo’n dag dat alles wat je doet op stroef schuurpapier gaat. Als ik een kater had, kon ik daar de schuld aan geven, maar het is de dag zelf. Ik ben volledig nuchter en heb zelfs goed geslapen. Dat is vrij uniek. Misschien ligt het daar dan aan. Mijn gemoed zakt in, de koffie werkt niet mee, alles wat ik doe wordt door nukkige systemen tegengewerkt. Met de tanden opeen werk ik me zo productief mogelijk de dag door.
Lees meer
Rene van Densen