Prozacstad
Hoog toekijkend vanaf een lantaarnpaal ziet de meeuw uit over Prozacstad. De natgeregende, semioostblokkerige betonnen troosteloosheid staart hol terug. Dezelfde grijsgroene eindeloosheid die hij ziet als hij over zee zweeft. Maar met minder plastic afval. Het is een bedrijvigheid van jewelste beneden, maar alles beweegt traag genoeg om ontspannen te volgen. Met scherpe ogen houdt de meeuw alles in de gaten.
Twee voormalige communicatieprofessionals, beiden in fletse truien, treffen elkaar voor het eerst in een klein decennium weer. Ze wisselen een uitgeblust hoegaathet uit. Allebei geven ze direct toe bij de groeiende groep uitkeringsgerechtigden te horen. Niet voor niets troffen ze elkaar bij de goedkoopste supermarkt in Prozacstad. Tien jaar geleden wisten ze niet eens waar deze winkel lag.
Lees meer