Bang van Bres
Rene van Densen Wat zou ik toch graag
Zorgen dat er nooit meer
Iemand bang hoefde te zijn
Voor Henk Bres
Lees meer
Kaftloos
Het hoogste woord
Stil was hij. Het Hoogste Woord.
Daar stond hij, in de wachtkamer.
Hij roerde zich nog even niet.
Het Hoge Woord staarde uit het raam en vroeg zich zwijgend af
hoe het zover had kunnen komen.
Natuurlijk, het had veel te maken gehad met Het Laatste Woord.
Als Het Laatste Woord niet zo’n stampij had lopen maken,
waren er niet zoveel woorden gevallen.
Lees meer
Onderhand
Nooit zal ik weten
Hoe het is om een
Halfvol glas te zijn.
Nooit zal ik weten
Hoe een brandende sigaret
Zich zou voelen.
Lees meer
Zaradi Tebe: Kerk van de Kalebas
Op de allereerste editie van Zaradi Tebe in 2011, Dag 1, Pierkespark in de Brugse Poort, Gent. René van Densen presenteert hier de Kerk van de Kalebas. Dit is de eerste en enige publieke voordracht van de geschriften uit dit Onheilige boekwerk.
Lees meer
Scène in Drongen.
Met toegegeven schroom stond ik achteraan in de rij ouders-met-kindjes die op de digitale kiek gingen met de geschminckte pensionaris die zojuist twee uur entertainment ten berde had gegeven. In een klein parochiaal zaaltje in een slapende deelgemeente van Gent. Een tristesse die ik me zeer heb laten smaken, temeer de show eigenlijk best ok was. Ik heb me toch zeker vermaakt en me hier en daar betrapt op een lach. Allemaal dingen die ik sans gêne toegeef.
Lees meer
Een kwartier lang vouwen
Ik nam een diepe slok van mijn halfliterblik bier en een trek van mijn sigaret terwijl onder scherp schijnend lantaarnlicht Bukowski me vertelde van een grote poëet die in een fles piste. Aan de overkant van de straat zag ik een man lopen. Ik maakte geen oogcontact, want het was een andere man. Je wist nooit.
Lees meer
Eskimojas
De frivole jazzmuziek uit de speakers kietelt mijn oren en mijn ziel. Ik ruik even tevreden aan de Glenfiddich. Zet het glas terug op de toog. Kijk er eens naar. Whisky is een genot om naar te kijken – de kleur alleen al.
Ik zit in een jazzcafé whisky te drinken en Bukowski te lezen en ik geniet van het cliché. Lees meer
Geen dienst
Ik zit typisch op zo’n bus
waar enkel mensen afstappen
legere en legere zetels
ongewenstere en ongewenstere bestemming
Er wil niemand wonen
Er wil niemand werken
Er wil niemand heen
Er wil niemand doorheen
Zelfs de chauffeur eigenlijk niet
Straks stapt die ook nog uit,
En dan ?