Mijn vriendin doet allemaal dingen terwijl ik naar een volledig illegaal gedownloade TV-serie kijk op mijn laptop. Ze krijgt voor die dingen betaald. Als ik zo zou rondrennen zoals mijn vriendin rondrent, zou ik mezelf onderbetaald vinden. Gelukkig hoef ik enkel stil te zitten en mijn serie te kijken. Weliswaar krijg ik daarvoor niét betaald, maar dat neem ik op de koop toe.
Lees meer
In een zee van onzekerheid
doorklieft mijn boeg de
beklijvende dagen
en ik hang mijn hand
De dagen ontglippen
spartelend mijn grip
Lees meer
Maar de bomen,
die mochten blijven
En met stille takken
traanden zij
om wat was
en nu weg
Om het gevoel te
versterken
Tilde aan hun
wortel
een hondje
zijn poot op.
Lees meer
Ik lees je
maar niet uit
Ook niet
spieken naar het
einde, vooruit
De eerste
regels vlug, maar
inmiddels woord,
nee, letter
Voor letter
lekker
Lees meer
Staand aan de bar
koop ik minstens
een nieuwe fiets
of wellicht acht jassen
zevenhonderd WK-souvenirs
of een laptop die nog
werkt
Lees meer
Er hangt geen spiegel. Dat is wel zo prettig. Spiegels in liften mogen mij niet zo. Het is wederzijds. Natuurlijk had de bekleding wel iets leuker gekund. Mocht zeker weer niks kosten. Ik weet ook niet goed waarom ik de lift neem. Eigenlijk hoef ik maar twee trappen hoog. Makkelijk te lopen. Maar ja. Makkelijker in te drukken.
De lift stopt op haar verdieping. Zo vaak heb ik deze lift nog niet genomen, maar ik sta nu al routineus bij de deur. Met een schok zet de lift zich vast en de deur klikt los. Bij het schuiven gaat het mis. De deur opent tien centimeter en stopt.
Lees meer
Vanaf dat ik ‘s ochtends binnenloop, doe ik alsof mijn aanwezigheid hier, ook in mijn eigen ogen, belangrijker is dan thuis op de bank naast de kat. Ik kan overtuigend doen alsof. Soms doe ik zo overtuigend alsof dat ik zelfs langer blijf dan de bedoeling is. En me drukker maak dan ik eigenlijk kan menen. Want welbeschouwd is al het werk dat ik ooit gedaan heb, ronduit belachelijk. Maar ja, als je eenmaal een rol speelt, verlies je je er zo makkelijk in.
Lees meer
De Randstad, och, die loopt er toch
de kantjes achteraf
Die stomme rand, die kadert niks
die is onaf abstract
Dat Brabant, och, dat spoort zich wel
maar kont dus nooit eens af
En dat het steeds weer implodeert
dat is toch knap compact.
Ik draal, meer kan ik er niet van maken. Er zijn een boel mensen aanwezig die zich nuttig maken en ik wil niet in de weg lopen. Mijn koffiekopje is leeg, maar daar ik ga ook niet om een refill vragen. Mijn oma ligt ziek op haar bed met professionele verzorgers om haar heen, mijn dorst is van nul belang.
Iedereen danst en schuifelt onwennig door het appartement. De dokter was op tijd, maar toch. Heel lang gaat het ook na vandaag niet meer duren, en nu moet ze ook eerst uit haar shock komen. Ze babbelt al wat. Ik ga ook maar even kijken. Onderweg naar haar slaapkamer loop ik kalm en voorspelbaar, om de chaos zijn weg te gunnen.
Lees meer
Rene van Densen