Ik
ontkleed mijzelf
scheur de stugge
olifantshuid los
en onthul
een boetekleed
dat me strak
omhult
De stoute schoenen
pasten me ook
als geschonken
zonder glazen
muiltje
Ik grijns naar
de naakte zon
op mijn geklede ziel
en doe een
halvezolenhuppel
Dit gedicht verscheen in
“Onderop De Stapel Rechts”
De vierde dichtbundel van René van Densen verkent als thema verhuizen, transitie van één situatie naar een andere. Waarbij je altijd dingen kwijtraakt, maar er ook iets nieuws ontstaat, gesymboliseerd door kleine poëziedoosjes die je kunt uitknippen en die een nieuw gedicht vormen, maar waarbij je dan wel zes andere gedichten moet laten verdwijnen. Verdeeld in metaforische ruimtes in een nieuw huis verkent Van Densen wat je wel of niet mee moet nemen.
“Er lopen tig dichters rond in Nederland en Vlaanderen die al blij zouden zijn met de kruimels die van van Densens tafel vallen.” – Anton Voloshin
