Life is an addiction
It wrecks your body and it rots your soul
Life is an affliction
You suddenly have it and there is no cure
Every known remedy is fatal
Life is not open to debate
You cannot argue with life, it simply is
Or it is not, it will not listen
To some sort of compromise situation
Life is contagious
Once you have it, sooner or later, you will want
To pass it on to a next generation
That will hate you for it at least once in their lives
Life is a natural disaster
It expands without mercy, enveloping the globe
It bends all reality to its will
If you try to limit it, it will always find a way
One way or another or another or another
Life is a nightmare
But it is a lucid dream
As inevitable as things may seem
There is often a way to control it
Or at least deal with the consequences
Of the everlasting and everending dream
That is life.
Ik hervat de #Keukenvrees nu we toch allemaal nog altijd thuis zitten. Dus we gaan terug naar de (poging tot) dagelijkse gedichtjes uit de verschillende bundels. Te beginnen met de bundel waar we gebleven waren, mijn debuutbundel U Mag Mij Wegstemmen.
Dit gedicht verscheen in
“U Mag Mij Wegstemmen”
In een reeks dichtbundels moet er altijd één het debuut zijn, en René van Densen besloot meteen van wal te steken met een titel die ironisch en zelfrelativerend is. Het is niet eens zijn dichtbundel maar een duo-dichtbundel samen met Bob ‘Bobadas’ Minne, die met zijn zevende dichtbundel al fors de diepgang in ging. De afbeeldingen op beide kaften tonen dan ook de stationstrap in Roosendaal – tussen Gent en Tilburg de halfweghalte – waar Bobadas’ kaft van boven naar beneden ‘kijkt’ en Van Densen’s kaft van onderaan naar boven.
Maar René had al een flink arsenaal aan podiumteksten en daar zitten achteraf nog best een paar aardige teksten bij, die de tand des tijds aardig doorstonden.
