Voor Droef.Gent, het (Cultuur)Podium voor Pessimisme wat ik mede zelf organiseer, schrijf ik steeds een openingsgedicht en maak ik daar een video bij. Droef eist namelijk nogal wat van mijn tijd op en op deze manier kan ik toch mijn poëzie een beetje ermee blijven combineren.
FALENTIJN
Het is
geen dag
Het is
een zijn
Het is
rivierlang
Een west-,
een Rijn
Een omvallen
en een opstaan
Het is
geen einder
die het eind
van al
verbeeldt
Het is
elk sprankje
gedoofd, elk
uitzicht verblind
elke muur
die men er
bouwen wil
Maar
zonder dat,
dat grauwe dorre
onzijn zijn
Zou er nooit
een bloem
uit groeien.
Dit gedicht verscheen in
“Onderop De Stapel Rechts”
De vierde dichtbundel van René van Densen verkent als thema verhuizen, transitie van één situatie naar een andere. Waarbij je altijd dingen kwijtraakt, maar er ook iets nieuws ontstaat, gesymboliseerd door kleine poëziedoosjes die je kunt uitknippen en die een nieuw gedicht vormen, maar waarbij je dan wel zes andere gedichten moet laten verdwijnen. Verdeeld in metaforische ruimtes in een nieuw huis verkent Van Densen wat je wel of niet mee moet nemen.
“Er lopen tig dichters rond in Nederland en Vlaanderen die al blij zouden zijn met de kruimels die van van Densens tafel vallen.” – Anton Voloshin
Mooi zo, mooi hoe je 1 & ander herpakt en ineens op grote hoogte geraakt
De video was vóór mijn relatiebreuk gemaakt. De context is hooguit veranderd.