De ene dag krioelt mijn kop van de ideeën. Maar natuurlijk heb je ook de ochtenden dat het beeldscherm mij afwachtend aanstaart. Zeg maar gerust: de andere dag. Een reusachtige lege boel is het dan in mijn hoofd. Je zou er een knikker in kunnen werpen en genieten van het resonerende rollen. Af en toe met je hoofd schudden en daar gaan we weer.
Omdat de leegstand nu al een tijdje aanhoudt, besluit ik in te grijpen. Het laatste wat je wil is dat er subversieve of verwerpelijke ideeën in je kop gaan huizen. Iedereen heeft uiteraard het liefst echt zijn éigen gedachten, maar als die uitblijven, moet je je toch zeker beschermen. Dus kraak ik de hersenen over hoe ik er een tijdje wat ideeën anti-kraak in krijg.
Onvermijdelijk krijg je dan eerst andermans ideeën over de vloer. Ze kijken wat rond, snuffelen aan de verschillende rotte plekjes en betasten de barstjes. ‘t Is niet veel soeps hier he, zeggen ze dan. Ik doe mijn best niet kwaad te worden. Het is verdomme wel mijn kop. Maar ik heb ideeën nodig. Dus ik laat ze kloppen tegen mijn schedel en met hun nagel krabben aan loszittende schilfers. Geduldig vraag ik of ze koffie willen. Ze halen hun neus op voor mijn kop en mijn koffie. Nee, dank u, we moeten weer verder.
Uiteindelijk heb ik nu een aantal erg brave ideeën in mijn kop. Ze betalen op tijd en ze gedragen zich keurig. Maar man man, er zit geen leven in hoor. Ik vind het maar niks. Ze zijn zo stil. Zo kalm. Soms moet je ze even porren, om te zien of ze niet dood zijn. Als ze doodgaan, neem ik gewoon weer een aantal gekke ideeën in mijn bol. Daar is hij voor gemaakt. Maar goed, eerst maar zien hoe het met die brave ideeën afloopt.
