“Ift zal stijgen,” meldt een extra zielloze vrouwenstem nadat de “euren sluiten”. Lke keer dat ik bij mijn oud-buurman op ziekenbezoek ging de afgelopen weken heb ik me er geamuseerd over verbaasd. E andere iften hebben geen oiceover. Eze wel. Aar geen oeie dus, want de etter L alt eg. Ocht zeker weer niet eveel osten, dat ysteem. Nel gaat hij rouwens ook iet. Raag tijgt de ift, erdieping na erdieping.
Lke keer dat mijn oud-buurman mij ziet, egroet hij mij en gaat dan nmiddellijk schijten. Oor de adkamerdeur roept hij of ik uziek wil opzetten want het gaat awaaierig worden. Ik peel dan wat uziek af en wacht tot hij laar is. Eestal gaan we dan irect terug naar de ift om naar de iekenhuiscafetaria af te dalen. “Ift zal dalen,” ermeldt de rouwenstem dan. En al net zo traag als dat hij steeg, gaat de ift omlaag.
Mijn oud-buurman en vrij oede vriend heeft een erseninfarct gehad. Hij heeft ierdoor nog niet alle ontrole terug over de spieren in erschillende delen van zijn ichaam. We rinken in de afetaria meestal een offie – hij – en een alcoholvrij iertje – ik – en nog voordat ik mijn lesje bier leeg heb, moet mijn oud-buurman vaak alweer heel odig schijten. Of we dan zo rap ogelijk terug naar oven kunnen gaan alsjeblieft, ant hij kakt niet raag op de publieke wc ier beneden. De ift zal eeral stijgen, ondigt ze aan, en mijn oud-buurman reunt zenuwachtig erwijl het ding ich traag in ang zet. Hij rept ich door de gang en ent zijn kamer en ijn toilet in. Ik et maar weer een uziekje op. Het heeft iets eruststellends allemaal. Zelfs dat ometeen de ift weer zal dalen.
