Mijn moeder is op vakantie geweest. Ze heeft gemist dat ik op een terras in een dronken bui met iemand ben getrouwd. Ze had de hoop op een schoondochter opgegeven. Ik begrijp dat ze mijn vrienden inmiddels verzoeken stuurt om hen als familie te mogen beschouwen. Op Facebook. Ik wil haar vertellen over haar schoondochter, maar die heb ik sinds ons terrashuwelijk niet meer gezien.
Vanavond komt mijn terrasechtgenote bij me langs. Ik ben benieuwd hoe ze eruit ziet. De Opperpater komt ook. Ik hoop dat ze niet gaan vechten. Ik heb de boel net aan kant.
Op internet lees ik over scheidingscafés die in Brabant worden georganiseerd. Dat lijkt me wel wat. Scheiden met een biertje erbij. Als mijn terrasechtgenote tegenvalt, of ik haar tegenval, zouden we dat kunnen overwegen. Scheiden met een biertje erbij. Het klinkt goed.
Eigenlijk zou alles met een biertje erbij moeten kunnen. Solliciteren met een biertje erbij. Bevallen met een biertje erbij. Rijbewijs halen met een biertje erbij. Sterven met een biertje erbij. Mijn nieuwe droom is dat mijn laatste woorden zijn: ‘Nou, nog eentje dan, maar dan moet ik écht gaan.’
Ik ga op zoek naar de sleutelring, waarmee ik mijn terrasechtgenote trouwde. Hij moet ergens in huis liggen. Misschien zit-ie in de stofzuiger. Ik hoop dat ik de stofzuiger kan vinden.
Dit ZKV verscheen in
“Prozacstad: Je bent er”
In 2014 bracht René van Densen zijn collectie ZKV’s (of Zeer Korte Verhalen) in een ZDB (of Zeer Dun Boekje) uit dat NZD (Niet Zeer Duur) was. Hierin las je de eerste avonturen van de bewoners van het misschien niet super fictieve stadje Prozacstad, waar de Opperpater altijd stabiel en soepel blijft en een vrouw met een brief in één hand en de rode draad in haar andere, van de eerste tot de laatste pagina het boek doorkruist. Het boekje verscheen slechts in een beperkte oplage (50 ex) in eigen beheer en is allang uitverkocht, maar op Google Play kun je het nog als ebook kopen en lezen. Dan begrijp je misschien ook beter waar het verhaal hierboven op sloeg. Tenzij je het koopt en niet leest, natuurlijk. Dat mag op zich ook prima, ook die centjes zijn gewoon welkom, daar doe ik niet kinderachtig over.
