Vannacht schreeuwde er een man in een van de huizen buiten mijn tuinhek. Hij schreeuwde en schreeuwde. Het was eigenlijk meer een brullen. Het klonk kwaad. Ik woon zo bizar rustig in dit huisje dat ik amper flarden hoorde. Enkel dát er geschreeuwd werd.
Het ging zeker een uur of drie door. Ik had natuurlijk kunnen gaan luisteren of kijken waar het geschreeuw over ging. Dat was interessanter voor het verhaal geweest. Het publiek heeft graag aanvullende informatie als je over een schreeuwende man begint te vertellen. Maar ik ben niet gaan luisteren. Ik heb schijt aan mijn publiek.
Eerlijk gezegd interesseerde het me ook niet zo. Er zijn mensen die van alles wat er gebeurt, het fijne willen weten. Als de nieuwe overbuurman een omgebouwde lijkenwagen rijdt, bijvoorbeeld. Of als er zes ambulances door je straat razen. Of als er ‘s nachts hard geschreeuwd wordt in hun wijk.
Ik niet. Ik heb mijn kat op schoot en geniet van de stilte tussen de onverstaanbare flarden. Ik woon hier echt fijn. Potverdorie.
Dit ZKV verscheen in
“Prozacstad: Je bent er”
In 2014 bracht René van Densen zijn collectie ZKV’s (of Zeer Korte Verhalen) in een ZDB (of Zeer Dun Boekje) uit dat NZD (Niet Zeer Duur) was. Hierin las je de eerste avonturen van de bewoners van het misschien niet super fictieve stadje Prozacstad, waar de Opperpater altijd stabiel en soepel blijft en een vrouw met een brief in één hand en de rode draad in haar andere, van de eerste tot de laatste pagina het boek doorkruist. Het boekje verscheen slechts in een beperkte oplage (50 ex) in eigen beheer en is allang uitverkocht, maar op Google Play kun je het nog als ebook kopen en lezen. Dan begrijp je misschien ook beter waar het verhaal hierboven op sloeg. Tenzij je het koopt en niet leest, natuurlijk. Dat mag op zich ook prima, ook die centjes zijn gewoon welkom, daar doe ik niet kinderachtig over.
