Geld voor de voedselbank is er niet, maar de regering heeft een andere mooie deal weten te sluiten. De armen van Prozacstad mogen gratis naar de voorstelling ‘Yell Art‘ in het museum. Met hongerige magen schuiven ze in kolonne het gebouw binnen. Gratis is gratis. Ze willen niet ondankbaar overkomen. Er wordt tenminste nog iets voor hen gedaan van het gemeenschapsgeld. Dat mag je niet in de bek kijken. Ironisch genoeg is dit precies wat de voorstelling toont. Overal om hen heen zijn afbeeldingen van grote schreeuwende monden. Als ze de monden passeren, komen daar luidruchtige soundbites uit geschreeuwd.
In de eerste hal wordt het meest actuele deel van de voorstelling getoond. De monden schreeuwen daar teksten zoals veel weblogs die tegenwoordig maken. “Geef me vijftig seconden, daarna zul je niet meer weg kunnen kijken,” schreeuwt één mond. “Negentig procent van de mensen zullen niet naar me luisteren, maar geef me even je aandacht en ik zal je versteld doen staan,” roept een ander. De monden zeggen verder niets, enkel deze kreten, over en over. Vervreemd staan de armen tussen al dat schreeuwgeweld rond te kijken. Dan schuifelen ze door. Geen van hen weet de exacte etiquette in een museumomgeving. Daar kwamen ze vroeger nooit. Ze moesten altijd werken. Goed dat dat nu niet meer hoeft, dan hebben ze tijd voor dit soort zaken.
In de laatste hal treffen ze de wrangste monden. Die schreeuwen hen toe dat ze mee moeten doen met de maatschappij. Dat ze moeten participeren. Middenin de zaal staat een heilgenbeeld. “De Ondernemer,” staat er met grote gouden letters onder. De armen scharen zich er omheen, maar De Ondernemer staat op een heel hoge sokkel. Ze kunnen hem niet aanraken. Één arme wrikt aan de letters. Hij gaat er vandoor met de ‘O’ en zet het op een lopen. Drie anderen volgen, met de ‘n’, de ‘d’, de ‘e’ en de ‘r’. Niemand rent hen achterna. De suppoost en security waren al wegbezuinigd.
Dit ZKV verscheen in
“Prozacstad 2: Het houdt niet op”
Tien jaar na het eerste deel van Prozacstad, dat niet speciaal supergoed verkocht en geen rimpels veroorzaakte, vond René van Densen het ineens nodig om een vervolg te publiceren, en er zelfs twee keer zoveel verhalen in te steken. Niemand vroeg daarom, het kwam er toch. Nieuwe avonturen met de Opperpater en andere kleurrijke karakters in het stadje Prozacstad dat eerder een way of life is (alhoewel) dan een fysieke plaats.
