“Nee ik ga vandaag niets meer doen, dat heb ik vanochtend om vijf uur besloten,” stelt de overbierman terwijl we over straat slenteren. Dat slenteren klinkt misschien als een activiteit, maar de overbierman strompelt zo zigzaggend dat dit geen doen meer mag heten. Bij doen stel ik me tenminste een minimumhoeveelheid vaardigheid voor, en zijn voortgang lijkt meer op een herhaaldelijk niet voorovervallen. Hij valtniet huiswaarts. In feite is het naar het café gaan het enige die dag dat je hem als doen kunt aanwrijven, en zelfs daar zat een mordicum meeslepen mijnerzijds bij.
Ik vind het prachtig, om vijf uur besluiten niets meer te doen met je dag. Ik wel. Zeker ik wel. We worden op zo’n planeet gedumpt die hard aan het vergaan is, in een mensheid die we niet zelf hebben verzonnen maar ook gewoon maar verder naar de kloten helpen, en aan het eind krijg je ook nog een dood op je dak. Allemaal ongevraagd, maar we moeten per se wel iets met die dagen, zo is dat ons toch aanbeweerd. Er is ons, zeker in de schoolbanken, een heleboel aanbeweerd waar ik mijn twijfels bij had en heb of dat uiteindelijk ergens voor nodig was, maar dat we per se iets moeten met onze dagen, vind ik de ergste.
Een oude Russische vrouw die in haar dagen duidelijk een schoonheid is geweest, klaagt theatraal dat men haar ook allemaal vraagt of ze wel geld heeft gespaard voor haar begrafenis. Ik zeg dat ik ook niet gespaard heb voor mijn geboorte. Alles dat we moeten komt inmiddels danig mijn keel uit. Gelukkig zijn er nog mensen die boeken vol schrijven met het woord miauw, of die van de verwarde uitspraken van een haatdragende president een dichtbundel weten te maken. Of die jarenlang speelkaarten op straat fotograferen. Ook zoiets.
Ik wil me eigenlijk voornemen morgen om vijf uur ook te besluiten met die dag niets te doen. Het klinkt alleen dan wel een beetje verplicht nu. Misschien dat ik het maar laat.
