Anton Voloshin publiceerde een recensie van Als Een Ravijn Een Richting Is, en daar ben ik hem super erkentelijk voor. Want het persbericht is uiteindelijk niet opgepikt en ik had veel van deze bundel verwacht, waar ik ook serieus hard aan gewerkt heb. En de speelkaarten natuurlijk al helemaal. Maar het feit is: zelf dingen uitgeven is steeds moeilijker en al zeker als je als dichter niet graag op podia springt. Dus dan is extra aandacht van een bevriend schrijfcollega een superlief megagroot hart onder de riem. Ook al betrapt hij mij wel op mijn schrijftrucjes:
De 54 gedichten komen in grote variaties, maar blinken vaak uit in droge humor, melancholische observatie. Nu eens neemt een klankenspel de bovenhand (denk een on-suffe versie van Guido Gezelle), dan weer doet de dichter wat hij het liefste doet: van allerlei naamwoorden en adjectieven werkwoorden maken.
Hij was al de enige die mijn vorige bundel recenseerde, maar nu heeft hij dus ook een recensie geschreven over mijn huidige. Je weet wel, die speelkaarten dichtbundel. Die jullie massaal nú gaan bestellen natuurlijk om nog voor de feestdagen binnen te hebben.
En als jullie ook vinden dat lieve schrijfcollega’s in de dichterswereld gekoesterd moeten worden, lees dan alles of zoveel mogelijk van Anton Voloshin. Bijvoorbeeld hier.
