Kussen, kussen
Warm en zwoel
Onder het slaaptextiel
Armen, vingers, benen
En altijd die twee koude voeten
Die je maar op de koop toe neemt
Maar tussen het gezamenlijk dromen
Toch die ergernis want
Zo weinig bed, zo weinig deken
Ze duwt en ze trekt en ze eigent toe
En je wil haar laten want
Je wil haar houden maar
Je houdt zo weinig over en
Ze laat je minder en minder
Tot je het bed uit rolt
En maar weer alleen gaat slapen
Samen in bed mijn kloten,
Ik schrijf wel alleen.
Tijdens de lockdown leest dichter René van Densen elke dag een gedicht voor uit zijn dichtbundels. In navolging van Gert Vanlerberghe’s Balkonnenvrees heeft hij deze reeks Keukenvrees gedoopt. Op deze manier kunnen blinden en slechtzienden ook wat van zijn poëzie meekrijgen en hebben het bijkomende voordeel dat ze René zelf niet kunnen zien. De bofferds.
Dit gedicht verscheen in
“Papierpulp In Spe”
Dichter René van Densen lag ooit volledig in de kreukels. Burn-out, heet zoiets. Hij kon niets meer, al zijn filters stonden uit, drie boodschappen bij de winkel waren teveel, hij ging door een hel. Noodgedwongen verbleef hij met zijn kat in een antikraakwoning en probeerde hij rust te nemen maar ook de situatie van zich af te schrijven. In 2014 vloeide uit honderden kleine en talloze keren herschreven tekstjes een dun dichtbundeltje als ode aan de kreukels. Want de bundel wist wat het was, nu wij nog: allemaal gewoon papierpulp in spe.
Tegelijk met deze tweede dichtbundel, verscheen ook een bundeltje ZKV’s (Zeer Korte Verhalen) uit dezelfde helse periode, getiteld Prozacstad: Je Bent Er.
