Haar haren
ze wuiven naar mij
En ik kijk
Haar haren
ze pieken naar mij
En ik kijk
Haar haren
ze wenken naar mij
En ik kijk
Haar haren
ze lokken mijn ogen
En ik kijk
Alsof haar kapper
bedoeld had dat juist nu
bij deze windvlaag
Mijn aandacht getrokken moest worden
En even
voel ik mij onderdeel
Van de wereld
Van haar wereld
zoals de ontroerde supporter
zich onderdeel voelt
van een finale match
Maar naar scoren
staat mijn hoofd niet
Dus laat die lokken maar lokken
Ik laat mij
vruchteloos wenken
En geniet.
Tijdens de lockdown leest dichter René van Densen elke dag een gedicht voor uit zijn dichtbundels. In navolging van Gert Vanlerberghe’s Balkonnenvrees heeft hij deze reeks Keukenvrees gedoopt. Op deze manier kunnen blinden en slechtzienden ook wat van zijn poëzie meekrijgen en hebben het bijkomende voordeel dat ze René zelf niet kunnen zien. De bofferds.
Dit gedicht verscheen in
“Papierpulp In Spe”
Dichter René van Densen lag ooit volledig in de kreukels. Burn-out, heet zoiets. Hij kon niets meer, al zijn filters stonden uit, drie boodschappen bij de winkel waren teveel, hij ging door een hel. Noodgedwongen verbleef hij met zijn kat in een antikraakwoning en probeerde hij rust te nemen maar ook de situatie van zich af te schrijven. In 2014 vloeide uit honderden kleine en talloze keren herschreven tekstjes een dun dichtbundeltje als ode aan de kreukels. Want de bundel wist wat het was, nu wij nog: allemaal gewoon papierpulp in spe.
Tegelijk met deze tweede dichtbundel, verscheen ook een bundeltje ZKV’s (Zeer Korte Verhalen) uit dezelfde helse periode, getiteld Prozacstad: Je Bent Er.
