Op de planken achterin meneer,
Daar vindt u de vooruitblikken.
U herkent ze aan hun flets etiket
Veel zwart met wat zwak roze.
U moet ze niet verwarren meneer,
Met de terugblikken, ernaast.
Rond deze tijd van het jaar zijn die
Ongekend populair maar net zo flets.
De grondstoffen zijn het probleem meneer,
Men maakt de blikken niet meer
Zoals men ze vroeger maakte
Als u me die terugblik toestaat.
Ingeblikt heet het dan vooruit en terug meneer,
Maar ik krijg oprecht meer en meer
Het idee dat u met deze blikken
Enkel een stilstand kunt bouwen.
Maar misschien is dat niet erg meneer,
Want u weet wat we ooit zeiden,
Stilstand is achteruitgang en
Zo komt alles vanzelf weer terug.
Tijdens de lockdown leest dichter René van Densen elke dag een gedicht voor uit zijn dichtbundels. In navolging van Gert Vanlerberghe’s Balkonnenvrees heeft hij deze reeks Keukenvrees gedoopt. Op deze manier kunnen blinden en slechtzienden ook wat van zijn poëzie meekrijgen en hebben het bijkomende voordeel dat ze René zelf niet kunnen zien. De bofferds.
Dit gedicht verscheen in
“Papierpulp In Spe”
Dichter René van Densen lag ooit volledig in de kreukels. Burn-out, heet zoiets. Hij kon niets meer, al zijn filters stonden uit, drie boodschappen bij de winkel waren teveel, hij ging door een hel. Noodgedwongen verbleef hij met zijn kat in een antikraakwoning en probeerde hij rust te nemen maar ook de situatie van zich af te schrijven. In 2014 vloeide uit honderden kleine en talloze keren herschreven tekstjes een dun dichtbundeltje als ode aan de kreukels. Want de bundel wist wat het was, nu wij nog: allemaal gewoon papierpulp in spe.
Tegelijk met deze tweede dichtbundel, verscheen ook een bundeltje ZKV’s (Zeer Korte Verhalen) uit dezelfde helse periode, getiteld Prozacstad: Je Bent Er.
