De zorgeloze eenzaamheid
Vecht een voetwedstrijd uit
Met een massa antitheses
En legt het glansrijk af
Tegen de authentieke saamhorigheid
En toch voel ik me maar één
Mij is altijd maar verteld wat ik
Moet willen, wat ik
Moet vinden, wat ik
Moet voelen, wat ik
Moet vermijden, wat ik
Moet geven, wat ik
Moet nemen, wat ik
Moet zijn.
Ik stond er altijd bij en keek ernaar
Terwijl ik van buiten deed wat men wilde
En van binnen stil in mijn eigen wereld
Niets wou,
Niets vond,
Niets voelde,
Niets vermijdde,
Niets gaf,
Niets nam, en
Niets was.
En meer en meer
Besluit ik minder van buiten
En meer van binnen te zijn.
Zo sluit ik mijn wereld
Saamhorig met mezelf
En rest mij enkel
De zorgeloze eenzaamheid.
Tijdens de lockdown leest dichter René van Densen elke dag een gedicht voor uit zijn dichtbundels. In navolging van Gert Vanlerberghe’s Balkonnenvrees heeft hij deze reeks Keukenvrees gedoopt. Op deze manier kunnen blinden en slechtzienden ook wat van zijn poëzie meekrijgen en hebben het bijkomende voordeel dat ze René zelf niet kunnen zien. De bofferds.
Dit gedicht verscheen in
“Papierpulp In Spe”
Dichter René van Densen lag ooit volledig in de kreukels. Burn-out, heet zoiets. Hij kon niets meer, al zijn filters stonden uit, drie boodschappen bij de winkel waren teveel, hij ging door een hel. Noodgedwongen verbleef hij met zijn kat in een antikraakwoning en probeerde hij rust te nemen maar ook de situatie van zich af te schrijven. In 2014 vloeide uit honderden kleine en talloze keren herschreven tekstjes een dun dichtbundeltje als ode aan de kreukels. Want de bundel wist wat het was, nu wij nog: allemaal gewoon papierpulp in spe.
Tegelijk met deze tweede dichtbundel, verscheen ook een bundeltje ZKV’s (Zeer Korte Verhalen) uit dezelfde helse periode, getiteld Prozacstad: Je Bent Er.
