Lippen

Verhaal door René van Densen“Dat er met lachende meisjes niks mis is, is ook zo’n uitspraak van likmevestje. Sowieso is de aanname al fout, want bij lachende meisjes denkt iedereen aan sprankelende, sexy jonge dames in luchtige, zomerse kleding. Terwijl een lachend misbaksel soms ook heus wel wat heeft. Zo, ik heb uw aandacht.”

Die letters, in deze specifieke volgorde, staan in het invulveld. Ik herlees ze. Branie, denk ik. Beetje stoer lopen doen. Ambigue gebrabbel. Je hebt dit toch niet nodig jongen, denk ik dan. Ik lees het nog eens. Een beetje tegen de haren instrijken van de mensen. Vraag dan gewoon metéén: geef me je woede.

Deze twee alinea’s staan in mijn zakboekje. Trucjes, doorzichtige trucjes, denk ik katerig. Effectbejag en pronkveren. Wiens aandacht probeer ik eigenlijk te trekken ? Mijn kat springt op schoot. Het is zonniggrauw weer buiten. Ik moet ergens heen, maar misschien ook niet. Eigenlijk zijn alle dagen inmiddels zo. En dan nog noteer ik zulke dingen in mijn zakboekje. Walgelijk. Je bent walgelijk bezig jongen, prevel ik. Mijn kat kijkt me vragend aan of ik het tegen haar heb.

Zwetend word ik wakker. Heb ik verdomme alweer proza gedroomd. Ik veeg mijn lippen af. Ergens in de wereld moeten er nu lachende meisjes zijn.

Share Button

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *