Ik ben van de titels,

dat zegt hij toch. Aan tafel. Tussen mensen die het boek bewonderen, met name om de titel. Ik onthoud zijn uitspraak: daar kan ik morgen een verhaal mee beginnen. Ik ben namelijk helemaal niet van de titels. En zo hebben we allen wel wat. De vrouw tegenover me gaapt. Dat geeft ook al niks.

Een vrouw roept wat, met name om in smaak te vallen. De mannen en vrouwen aan tafel kijken haar minachtend aan. Net zo minachtend als we een pleasende man zouden aankijken, trouwens. Aan deze tafel geldt een heel simpel credo: wees jezelf of rot op. We mijmeren, in respons, over de tijd dat ‘net wakker’ een kapsel was. En een duur kapsel, ook.

Ik ben van de titels, herhaalt de man. Hij zegt de rest van de avond niets dat zich als titel laat vertalen. En we gaan met de hele groep naar een bandje dat niet echt iets nieuws ten gehore brengt. Ook het bier smaakt naar vanouds. Één van de biertjes heeft een nieuw label. We vinden het, zeker bij nader inzien, toch maar niks. Ook de nieuwe bankbiljetten zijn niks. Maar ons afvragen waarom de wereld naar de kloten gaat, dat is een brug te ver. We zijn gewoon even aan het zuipen ja.