In de noeste duimnagel
mijn beduimelde smoel
en ik smeek,
duw mij terug onder
ik kan hier niet staan
Slaakt een cynische bulder
en slaat met worstenvinger
op mijn rug,
wen er maar aan
ook morgen wordt weer een wonder
Mijn trouwste vriend, de stommiteit
schenkt er nog een in de tijd
in wat glas,
en proost zelf zonder
hij zal ook mij hier weer doorheen slaan.
Beloofd.
