Aan, uit, knipperen de lichten. Ze snapt nog niet goed wat er gebeurd is. Aan, uit, gaat haar besef..
Stank. Benzinestank. En metaal. Metaal in haar mond. Toch heeft ze vandaag geen thee uit de ketel gedronken. Kijk, daar ligt hij. Pal in haar zichtveld. De gescheurde plastic tas met haar schamele bezittingen. De tas is rood besmeurd.
Aan, uit, aan, uit. Geluiden dringen dof binnen. Tussen haar ogen en de tas dwarrelen sneeuwvlokjes. Ze landen op de stenen en blijven even liggen. Dan smelten ze. Sommige. Anderen mogen blijven.
Blijven. Mocht ze maar blijven.
Als hij maar niet meer aan… uit… aan…
We zullen haar naam nooit kennen.
Maar ik noem haar Proza
Dit ZKV verscheen in
“Prozacstad: Je bent er”
In 2014 bracht René van Densen zijn collectie ZKV’s (of Zeer Korte Verhalen) in een ZDB (of Zeer Dun Boekje) uit dat NZD (Niet Zeer Duur) was. Hierin las je de eerste avonturen van de bewoners van het misschien niet super fictieve stadje Prozacstad, waar de Opperpater altijd stabiel en soepel blijft en een vrouw met een brief in één hand en de rode draad in haar andere, van de eerste tot de laatste pagina het boek doorkruist. Het boekje verscheen slechts in een beperkte oplage (50 ex) in eigen beheer en is allang uitverkocht, maar op Google Play kun je het nog als ebook kopen en lezen. Dan begrijp je misschien ook beter waar het verhaal hierboven op sloeg. Tenzij je het koopt en niet leest, natuurlijk. Dat mag op zich ook prima, ook die centjes zijn gewoon welkom, daar doe ik niet kinderachtig over.
