Ik had nog zoveel
mooie dromen, maat
Maar mocht niet meer
van mijzelf
Elke sluimertoer
nog hele verhalen
Met beelden, karakters
plottwists en bogen
Maar mijn zelf
aangestelde messenger
Fietste telkens opnieuw
rinkelend tussendoor
Ontwaakt maar niet
opgewekt zwaaiden
Benen onder deken uit
Voeten zwaar aan de sjok
In slechts één wereld
maar vanacht
Mag ik weer.
Dit gedicht verscheen in
“Onderop De Stapel Rechts”
De vierde dichtbundel van René van Densen verkent als thema verhuizen, transitie van één situatie naar een andere. Waarbij je altijd dingen kwijtraakt, maar er ook iets nieuws ontstaat, gesymboliseerd door kleine poëziedoosjes die je kunt uitknippen en die een nieuw gedicht vormen, maar waarbij je dan wel zes andere gedichten moet laten verdwijnen. Verdeeld in metaforische ruimtes in een nieuw huis verkent Van Densen wat je wel of niet mee moet nemen.
“Er lopen tig dichters rond in Nederland en Vlaanderen die al blij zouden zijn met de kruimels die van van Densens tafel vallen.” – Anton Voloshin
