Baren moeten ze en baren zullen ze
Die wijven
Om jou te plezieren maken ze je zaad kapot
In hunne lijven
Die venten, het zijn net grote kinderen
Onverzorgd en ontheemd
Nooit kunnen ze alles delen
En voor je ‘t weet gaan ze vreemd
Uit deze ongerijmdheid komt dan zo’n monster voort
Janken, schijten, beven
En in plaats van dat de schrik de waanzin stopt
Noemen we dat ‘nieuw leven’
Dit gedicht verscheen in
“U Mag Mij Wegstemmen”
In een reeks dichtbundels moet er altijd één het debuut zijn, en René van Densen besloot meteen van wal te steken met een titel die ironisch en zelfrelativerend is. Het is niet eens zijn dichtbundel maar een duo-dichtbundel samen met Bob ‘Bobadas’ Minne, die met zijn zevende dichtbundel al fors de diepgang in ging. De afbeeldingen op beide kaften tonen dan ook de stationstrap in Roosendaal – tussen Gent en Tilburg de halfweghalte – waar Bobadas’ kaft van boven naar beneden ‘kijkt’ en Van Densen’s kaft van onderaan naar boven.
Maar René had al een flink arsenaal aan podiumteksten en daar zitten achteraf nog best een paar aardige teksten bij, die de tand des tijds aardig doorstonden.
