Tik tok
Tik tok
Hij maakt zijn vrienden graag wijs
Dat hij dagelijks gewichtig werk doet
Dat zonder hem de straten vol zouden zijn
Met lopende tijdbommen
Maar als er zich weer eentje meldt
Groene en rode draad in de war
Vindt de ambtenaar toch ook dat hij
Ook hij, recht heeft op zijn lunchpauze
En zijn ogen speuren maar dat ene broodje
Dat hij zo graag wou, dat hebben ze niet meer
Vloekend binnensmonds klaagt hij
Dat hij zo toch niet kan werken
Tik tok
Tik tok
Tik tok
Tik tok
Al haar tijd heeft zij gegeven
Al haar jaren heeft ze verknocht
Aan de opgroeiende spruiten die
Zich in razend tempo opkweken tot
Het moment van ondankbaar uitvliegen
Aangebroken is, en rrrrrrroetsj
Het nest is leeg
Na amper een paar minuten al wordt het koud
Ze komen toch zeker wel terug ?
Vertellen hoe de wereld is en
Wat ze meegemaakt en opgebouwd hebben
Van de kastelen die ze bouwen en de
Werelden die ze veroveren en de
Tijd die haar nog rest, spaart ze op
Als brood voor wanneer ze terugkomen
Want dan zullen ze wel honger hebben
Tik tok
Tik tok
Tikke tokke
Tikke tokke
Tijdloos loopt hij over de straten
Enthousiast, al kent hij de route van
Avond aan avond dezelfde weg te wandelen
En hier en daar
Stopt hij
Tilt zijn poot op en
Markeert de plaats en het tijdstip
En snuffelt aan een achterste voren
Van tijd heeft hij geen benul
Tussen de wandelingen ziet hij zijn mand
En wacht hij tot ze weer gaan
Hij ziet geen klok maar wacht, is het,
ja het is, het is tijd, toch ?
Kwispelend de mand uit, verwachtingsvol
Maar het vrouwtje beweegt niet
Tik tok tik
Tok.
Tijdens de lockdown leest dichter René van Densen elke dag een gedicht voor uit zijn dichtbundels. In navolging van Gert Vanlerberghe’s Balkonnenvrees heeft hij deze reeks Keukenvrees gedoopt. Op deze manier kunnen blinden en slechtzienden ook wat van zijn poëzie meekrijgen en hebben het bijkomende voordeel dat ze René zelf niet kunnen zien. De bofferds.
Dit gedicht verscheen in
“Papierpulp In Spe”
Dichter René van Densen lag ooit volledig in de kreukels. Burn-out, heet zoiets. Hij kon niets meer, al zijn filters stonden uit, drie boodschappen bij de winkel waren teveel, hij ging door een hel. Noodgedwongen verbleef hij met zijn kat in een antikraakwoning en probeerde hij rust te nemen maar ook de situatie van zich af te schrijven. In 2014 vloeide uit honderden kleine en talloze keren herschreven tekstjes een dun dichtbundeltje als ode aan de kreukels. Want de bundel wist wat het was, nu wij nog: allemaal gewoon papierpulp in spe.
Tegelijk met deze tweede dichtbundel, verscheen ook een bundeltje ZKV’s (Zeer Korte Verhalen) uit dezelfde helse periode, getiteld Prozacstad: Je Bent Er.
