“Tijd is maar geld,”
Denkt de jonge miljonair
Er heilig van overtuigd
Dat hij er altijd nog bij kan kopen
Dat het maar een bezit is
Dat het een object is
Met een volle koffer komt hij aan
In Greenwich en vraagt daar
Aan de klok
Klok,
Hoeveel tijd kan ik kopen voor de
Inhoud van deze koffer
Daar heb ik geen verstand van,
Antwoordt de klok, ik ben slechts
Een indicatie van verstreken tijd
En kan moeilijk de actuele marktwaarde
Van toekomstige tijd inschatten
Maar ik verbind u door met een van mijn
Medewerkers
En hij stuurt de man met koffer naar
Een van zijn radertjes
En de man vraagt daar
Aan de rader
Rader,
Hoeveel tijd kan ik kopen voor de
Inhoud van deze koffer
Daar heb ik geen verstand van,
Antwoordt de rader, ik kan slechts
gissen hoeveel tijd uw
Schouders kunnen dragen en
Wat de inhoud van uw koffer daarvoor
Teruggeeft aan het systeem
Dat in zijn totaalfunctioneren
Niet verstoord mag worden maar
Ik verbind u door met mijn buurman
Die in een bescheidener systeem werkt
Waar zeker nog muziek in zit
En hij stuurt de man met koffer naar
Een radiowekker alwaar een van de
Omklapcijfers hem opwacht
En de man vraagt daar
Aan het omklapcijfer
Omklapcijfer,
Hoeveel tijd kan ik kopen voor de
Inhoud van deze koffer
Negen minuten,
Antwoordt het omklapcijfer,
U kunt negen minuten kopen
En we arrangeren dat
Zonder muziek
Tussen u,
Mij,
En de snooze button.
Tijdens de lockdown leest dichter René van Densen elke dag een gedicht voor uit zijn dichtbundels. In navolging van Gert Vanlerberghe’s Balkonnenvrees heeft hij deze reeks Keukenvrees gedoopt. Op deze manier kunnen blinden en slechtzienden ook wat van zijn poëzie meekrijgen en hebben het bijkomende voordeel dat ze René zelf niet kunnen zien. De bofferds.
Dit gedicht verscheen in
“Papierpulp In Spe”
Dichter René van Densen lag ooit volledig in de kreukels. Burn-out, heet zoiets. Hij kon niets meer, al zijn filters stonden uit, drie boodschappen bij de winkel waren teveel, hij ging door een hel. Noodgedwongen verbleef hij met zijn kat in een antikraakwoning en probeerde hij rust te nemen maar ook de situatie van zich af te schrijven. In 2014 vloeide uit honderden kleine en talloze keren herschreven tekstjes een dun dichtbundeltje als ode aan de kreukels. Want de bundel wist wat het was, nu wij nog: allemaal gewoon papierpulp in spe.
Tegelijk met deze tweede dichtbundel, verscheen ook een bundeltje ZKV’s (Zeer Korte Verhalen) uit dezelfde helse periode, getiteld Prozacstad: Je Bent Er.
