Met volle tassen
Verbruiksgoederen
Slepen ze zich door
De winkelstraat
In drommen
Keer op keer
En keer en wederkeer opnieuw
Alles vergaat
Verbruikt
Of versleten
De schoenen waarop
Ze zich voortslepen
Verslijten
En dienen te worden
Vervangen
De tassen vol
Verbruiksgoederen
Verslijten
En dienen te worden
Vervangen
Zo slijten de dagen
Zo slijten de wegen
Zo slijten de winkeldeuren
Tot enkel het ultieme
Vergaan
Nog rest
En men plots
Al die versleten tijd
Onvervangbaar verbruikt heeft
Met het verslepen
Van volle tassen
Ik verslijt ondertussen
Een terrasstoel en
Verbrand een sigaret en
Leeg langzaam mijn glas
En verslijt mijn ogen
Aan de drommen in de winkelgang
Alles vergaat
Verbruikt
Of versleten.
Tijdens de lockdown leest dichter René van Densen elke dag een gedicht voor uit zijn dichtbundels. In navolging van Gert Vanlerberghe’s Balkonnenvrees heeft hij deze reeks Keukenvrees gedoopt. Op deze manier kunnen blinden en slechtzienden ook wat van zijn poëzie meekrijgen en hebben het bijkomende voordeel dat ze René zelf niet kunnen zien. De bofferds.
Dit gedicht verscheen in
“Papierpulp In Spe”
Dichter René van Densen lag ooit volledig in de kreukels. Burn-out, heet zoiets. Hij kon niets meer, al zijn filters stonden uit, drie boodschappen bij de winkel waren teveel, hij ging door een hel. Noodgedwongen verbleef hij met zijn kat in een antikraakwoning en probeerde hij rust te nemen maar ook de situatie van zich af te schrijven. In 2014 vloeide uit honderden kleine en talloze keren herschreven tekstjes een dun dichtbundeltje als ode aan de kreukels. Want de bundel wist wat het was, nu wij nog: allemaal gewoon papierpulp in spe.
Tegelijk met deze tweede dichtbundel, verscheen ook een bundeltje ZKV’s (Zeer Korte Verhalen) uit dezelfde helse periode, getiteld Prozacstad: Je Bent Er.
