Zacht vertelt de trompet een verhaal, en zij luistert. De noten zweven door de rokerige ruimte en botsen, kaatsen. Ze laten zich niet zomaar behoren. Zo kalm als het glimmende instrument ze uitbraakt, zo grillig dwalen ze door de ruimte. Op zoek naar ruzie en trammelant.
Enkel door samenloop van omstandigheden is ze hier beland. Normaal luistert ze nooit deze muziek. Sterker, ze gaat nooit naar een live optreden. Maar hier zit ze. Zelf weet ze ook niet goed meer hoe het zo gelopen is. Maar de trompet vertelt het haar. Hij resoneert en stilschettert de stappen die ze nam tot ze hier zat te luisteren.
De zaal zit vol, maar de trompet spreekt direct met haar. En enkel met haar. Zo voelt het. De andere aanwezigen horen muziek. Zij is in gesprek. Hij is wijs en gebutst. In zijn glans ziet ze haar eigen gekraste ziel. Dat de muzikant zijn toetsen beroert, neemt zij voor lief. Het is nodig. De trompet kan anders niet spreken. Maar eigenlijk zou ze even privé onder twee ogen dit gesprek met hem voortzetten.
Dat hij dit allemaal wéét, verbaast haar. De trompet kon niet overal getuige zijn geweest. Deze avond is zelfs hun eerste ontmoeting. Leest hij dit misschien allemaal zomaar van haar af ? Is ze zo’n open boek ? En als een trompet dit al kan zien, kan een ander dan ook – ? Stil spiedt ze de zaal rond en neemt een slokje van haar drank. Niemand kijkt naar haar. Ze laat een opgeluchte adem glippen.
Die glans, die lijnen, die wijsheid. Je zou er zo in kunnen verdrinken. Ze voelt zich voorover buigen. En langzaam verdwijnt ze. Uiteengerukt door de geluidsgolven, tegen de stroom in zwemmend. In uiteengetrokken golflengtes glipt ze de brede toeter in. En dan het zwarte gat.
Dit ZKV verscheen in
“Prozacstad 2: Het houdt niet op”
Tien jaar na het eerste deel van Prozacstad, dat niet speciaal supergoed verkocht en geen rimpels veroorzaakte, vond René van Densen het ineens nodig om een vervolg te publiceren, en er zelfs twee keer zoveel verhalen in te steken. Niemand vroeg daarom, het kwam er toch. Nieuwe avonturen met de Opperpater en andere kleurrijke karakters in het stadje Prozacstad dat eerder een way of life is (alhoewel) dan een fysieke plaats.
