De oorlogscorrespondent zit op het terras in Prozacstad, op zoek naar oorlog. Hij is een van de beste oorlogscorrespondenten ter wereld, al zegt hij het zelf. Maar nu moet hij een tijd de kost verdienen bij de Prozackrant. Dat geeft niet, ook hier moet hij oorlog kunnen vinden. De laatste weken is duidelijk geworden dat er in heel Schrikland wapens te koop zijn, liquidaties plaatsvinden, corruptie en propagandaverspreiding plaatsvindt, dus de oorlogscorrespondent maak je niks wijs. Ook, nee, zéker in Prozacstad moet er oorlog woeden.
Eerst heeft hij zich in het echte strijdgewoel gestort: hij heeft een reusachtig volksfeest bezocht. Maar dat bleek niet zijn verstandigste zet. Het volk was vooral dronken en handtastelijk. Zijn kleren zitten nu onder de biervlekken en hij is zijn cameralens kwijt. Op het terras zit hij uit te puffen. Even weg van de dronken graaimenigte. Het was dom, geeft hij meteen toe. Beginnersfout, van het soort dat hij echt niet meer zou mogen maken. In een strijdgebied ga je immers ook niet tussen de soldaten naar voren stormen. Nee, je bekijkt de strijd vanaf overzichtelijkere, rustigere plaatsen zodat je het hele verhaal krijgt.
De oorlogscorrespondent nipt van zijn bier en probeert een plan de campagne te bedenken. Hij zou naar een voetbalwedstrijd kunnen gaan kijken. Waarschijnlijk zijn de supporters van FC Prozacstad één grote broeihaard van geweld, criminaliteit en ongeregeldheden. Maar of hij daar nu van moet verwachten dat de oorlog er losbarst… Uiteindelijk zijn die supporters enkel in voetbal en vandalisme geïnteresseerd. Dus propaganda hoeft hij daar verder niet veel te verwachten. Alsof je dolle stieren zou ronselen voor een surgical strike.
Hij bestelt nog een glas. En nog een. Het is hier wel aardig, in de zon, geeft hij toe. Nog maar een bier. De oorlogscorrespondent besluit langzaamaan dat de oorlog waarschijnlijk het beste vanachter deze terrastafel te observeren is. Hier ziet hij immers alles, en messcherp. Ja, als de stront aan de knikker komt, zal het hier onder zijn neus zijn. Het zal niet aan zijn aandacht ontglippen. Waggelend en met een rode neus strompelt hij naar het toilet.
Dit ZKV verscheen in
“Prozacstad 2: Het houdt niet op”
Tien jaar na het eerste deel van Prozacstad, dat niet speciaal supergoed verkocht en geen rimpels veroorzaakte, vond René van Densen het ineens nodig om een vervolg te publiceren, en er zelfs twee keer zoveel verhalen in te steken. Niemand vroeg daarom, het kwam er toch. Nieuwe avonturen met de Opperpater en andere kleurrijke karakters in het stadje Prozacstad dat eerder een way of life is (alhoewel) dan een fysieke plaats.
