Jamaar de inhoudsopgave zeiden ze. Ik moest ineens een inhoudsopgave hebben. Anders telde de inhoud niet. De inhoud wás er natuurlijk dan wel, dat waren ze met me eens. Maar zonder dat je wist wáár de inhoud allemaal precies was, was het niet echt. De mensen vinden altijd van die dingen. Dus ik deed even stevig mjin best en maakte een inhoudsopgave van mezelf.
Het was zo raar, want van jou mag ik altijd gewoon maar een eind in het wilde weg lullen, maar nu moest het dus in een lijstje. Alleen had ik daarna wel één probleem waar de mensen me niet voor gewaarschuwd hadden. Dat lijstje moest namelijk ook ergens. Dat lijstje was ineens ook inhoud. Maar je gaat natuurlijk een inhoudsopgave niet zelf in de inhoudsopgave vermelden.
Met een zucht maakte ik dan maar een inhoudsopgaveopgave. Maar die neemt ook al plek in. Zelfs met maar één inhoudsopgave erin, rekt die toch alweer de boel op. En je voelt hem vast al aankomen: die moest dan zelf weer vermeld worden in een inhoudsopgaveopgaveopgave. Die ik netjes in een inhoudsopgaveopgaveopgaveopgave zette. Met vermelding in een inhoudsopgaveopgaveopgaveopgaveopgaveopgave.
De knal konden de mensen niet heel goed plaatsen, maar plots fladderden er overal stukjes inhoud uit de lucht. Ze zochten allemaal een eigen plekje ergens.
