Voor ik het weet, staan er overal blokken. Ik rek me uit en kijk rond. Blokken blocken het zicht. Ik kijk even naar haar en zie dat zij met blokken aan het sjouwen is. Overal zet ze ze op elkaar, rondom ons. Ik kan het niet laten en kijk even naar die mooie bocht onderaan haar rug net boven die billen. Ik zou kunnen aanbieden om te helpen. Zegt een heel zacht stemmetje in mijn achterhoofd.
De blokken zijn blijkbaar heel belangrijk. Ze stapelt ze hoger en hoger. Blijkbaar moeten we uit het zicht. Ik kijk naar de stapeltechniek. Als ik er meningen op na zou houden zou ik het een gammel bouwwerkje vinden, dit. Maar dan krijg ik waarschijnlijk naar mijn kop geworpen dat ik best eens kan meehelpen. Of word ik voor het blok gezet. Die grap maak ik maar niet. Ze zwoegt met haar blokken en lijkt me niet in de bui.
Wanneer eindelijk het bouwwerk rondom hoog genoeg is, ploft ze in mijn armen. Ik kijk naar het zweet dat over haar mooie huid parelt. Alleen daarvoor al vind ik al dat gesjouw uiterst geslaagd. Ze nestelt zich in mijn armen en ik hou haar dicht bij me. Zo zitten we veilig als plots de blokken omtuimelen. Ze schopt er nors een weg. Ik knuffel haar iets hechter. Verder bouwen kan zometeen ook wel.
